Rengi Atıyor Ömrümüzün Artık

Gitmeler vardır bazen hayatımızda. Ya arkanıza bile bakmadan giden olursunuz, ya da arkalarına dahi bakmadan gidenler.  Elektrik tellerine dolanan uçurtmanın, elinizde kalan ipi gibi mahcup ve hüzünlüdür her iki tarafta. Artık yola tek başınıza ve geçmişteki anılarınızla devam edersiniz. Ne kadar böyle yürürsünüz bilinmez ama elbette anılar delik bir cepten kayıp gidecektir. Düştüğünü anladığınızda, aramaya teşebbüs bile etmeyeceksiniz.

‘’Çünkü yeni anılar size göz kırpmaktadır.’’

Terk edilenin sadece siz olmadığını anladığınızda, terk edilmişler bulacaksınız yanınızda. İşte o zaman yalnızlık cümlesine koyduğunuz bir nokta ve daha sıkı sıkıya yapıştığınız bir hayat sizi bekliyordur.

Hatalar sıralanırken gözünüzde, keşkelerle yoğurursunuz zamanınızı. Her adımınızı, keşke dememek için atmaya başlarsınız. Ama hayatınıza ambargo koyduğunuzun farkında bile değilsinizdir. Her şeyin bir hata payı veya riski varken, ‘’buna su içerken ölmek bile dahil’’  düşüncelerinizi kelepçelemek sadece özgürlüğünüzü kısıtlar.

‘’Kaç parçadan oluşuyor be bu insanlar? Her gelen bir parçamızı koparıp giderken biz yaşamaya devam ediyoruz. Ya çok güçlüyüz yada çok arsız...’’

İplerin üzerine serilmiş çamaşırlar gibiyiz sanırım. Her terk edilişte yeniden yıkanıyoruz ve yeniden kirletenler çıkıyor karşımıza. Biliyoruz ki, hepimiz bir mandalın ucundayız yere düşüp kirlenmemek için. İşte o zaman daha güçlü ve daha sıkı eller bekliyoruz. Ne pahasına olursa olsun bırakmayan ve terk etmeyen...

''Ne bekliyoruz ki bulmak için, bir adamın elinde asasıyla çıkıp üç dilekte bulunmasını mı?''

Rengi atıyor ömrümüzün artık,

Susmalar daha bir katı,

Düşünceler hipermetrop.

Yarı yenmiş gülüşler toplayıp

Açlıktan çabuk bitiriveriyoruz.

Öyle alıştık ki artık gözyaşlarına,

Yanaklar nemlenmeden

Eksik yaşar olduk hayatı.

Kocaman bir hediye torbası istiyoruz artık,

Büyük bir sevinçle açıp,

Özlemlerimize yeniden kavuşmayı.