SABO VE MERVAN

Kadri’nin kahvaltı yerine ulaştık nihayet, Hasan Paşa Hanı çok kalabalık... Bizim Couchsurfing arkadaşımız Sabahattin de bizimle birlikte… Sabo, Ömer, Reyhan ve ben müthiş bir kahvaltı yaptık… Masamız rengarenk… Ezmeler, tereyağ, bal, peynir çeşitleri, biber ve patlıcan kızartması, salatalık ve domates, tulum peyniri, zeytin... hele kavurmalı yumurta nefisti... sadece kuş sütü eksik desem yeridir… garsonlar başımızda bekliyor, çayı evdeki gibi bardaklarımıza dolduruyorlardı... Buradaki adetler ne kadar farklı, insanlar ne kadar samimi...

Hasan Paşa Hanı çok kocaman, bütün yapı taştan yapılmış… Bütün iç bölüm balkonlarla çevrilmiş, ayrıca odalar mevcut… Birden her yer kahverengi oluyor… Avluda atların nal seslerini, solumalarını duyuyorum… kahvaltımızı yaptığımız balkondan aşağıya bakıyorum… Aşağıda atlılar var, uzun yoldan geldikleri belli, yorgunlar ve açlar…iri yarı adamlar bağırışıyorlar… Konuştuklarını anlamaya çalışıyorum ama nafile, kürtçe bilmiyorum… Atlı cengaverlerden birisi kafasını kaldırıp benden tarafa bakıyor, benim tarafımdan gözetlendiğini hissetti kesin, korkarak geri çekiliyorum… Ama simsiyah gözleri gözlerimde takılı kalıyor…

Telaşlanarak Reyhan’ı, Ömer’i, Sabo’yu arıyorum, yoklar… Ama buradaydılar biraz önce… Yanımda beliren çocuğa soruyorum atlıları… Mervan diyor kısık bir sesle, Ebu Nasr Bin Mervan… çocuk anlatıyor; yiğit, cesur, çok adil bir emirmiş Mervan, yiğitlerinin sayısı denizler deryalar kadarmış… Adı gibi bolluk ve bereket getirmiş Amed’e, sulh ve asayiş sağlamış buralarda… Çocuğa dönüyorum yine ve çekinerek soruyorum:” hangi yıldayız?” Çocuk hayretle bana bakıyor, meczup sanıyor belli ama yine de soruma cevap veriyor: “1010”



Hanın avlusunda atların kişnemeleri arasında Mervan yiğitlerine emirler yağdırıyor, yerden yükselen toz yukarı kalkıyor, bize ulaşıyor… Derken, Mervan çevik bir hareketle atından iniyor, yine bakıyor yukarı… iyice telaşlanıyorum, etrafta benden başka kadın yok… Korkudan ve telaştan ne yapacağımı şaşırıyorum, hızla koşmaya başlıyorum ters tarafa doğru, birden omuzuma bir el dokunuyor… Korktuğumu göstermemem lazım, hızla dönüyorum arkama… Sabo karşımda, bana gülümsüyor… Okuldaki çocuklardan bahsediyor, matematik ögretmeniymiş Diyarbakır Lisesinde… Onu dinleyemiyorum, aklım hala tam 1000 sene öncede… 1000 sene önce de burada mıydım acaba? Mervan ile karşılaştım mı gerçekten?

Hayal ve gercek birbirine giriyor… Karşımdaki bir Sabo oluyor, bir Mervan…  Kavurmalı yumurtayı fazla kaçırdım galiba… Ömer artık kalkmamız gerektiğini söylüyor, çünkü fazla geç olmadan yola çıkmamız lazım, Hasankeyf’e gideceğiz…


.... devamı haftaya...