01 Aralık 2010 - 14:51

SAYIN IŞIKLAR IŞIĞI GÖRDÜ...

0 Okunma 0 Paylaşım

Google Kaynaklara Ekle

Oysa daha dün gibi hatırlıyorum. Seçimlere birkaç gün kalmıştı. Niçin CHP? TÜRKİYE İçin! Başlıklı yazımı yayımlamıştım. Evet, seçimleri CHP kazanmıştı, kazanmıştı ama sanki bir anda her şey durmuştu CHP açısından. Sayın Işıklar, ortadan kaybolmuş, kendini “Görünmeyen Başkan” ilan etmişti. Meydanlarda; başkaları boy gösteriyordu.

Bazı partili arkadaşlarımız da kendilerini zafere taşıyan partilerini ve parti örgütünü unutup bu zaferin kerametini kendilerinde aradılar. Onlar da kendilerine “ Biz Bir Ekibiz” dediler Bu ekip işine kendilerini o kadar çok kaptırdılar ki ve bir gün geldi; Halk oyunları yarışmasından elenen folklor ekibi gibi sahneden sessizce inip gittiler.

İçlerinde, biri vardı ki; çok istediği halde Başkan olamamıştı! Kendisine Başkan yardımcılığını teklif ettiklerinde hiç tereddütsüz kabul etmişti. Oysa unuttuğu bir şey vardı. Her zaman bir tek birinci vardır. O, bunu unuttu! Tuttu; İkinciliğini kutlamak için festival bile yaptı. Sonra ne oldu? Belediyenin koridorlarında kaybolup gitti. Memur oldu, üçüncü derecenin birinden başlattılar.

Partinizin düzenlediği çeşitli etkinliklerde sazı ile sahne alan ve söylediği “Üflediler Söndüm” türküsünü duyarsanız bilin ki; bir önceki İlçe başkanınız yüreğinin derdini sizinle paylaşıyor demektir bu!

Geçtiğimiz günlerde CHP İlçe Yönetim seçimleri oldu. Biz, seçimlerden 9 ay önce ilçe başkanı olarak görmek istediğimiz arkadaşımıza bir mektup yazmışız. Tarih: 28 Nisan 2009, “Sayın Erdoğan ATAÇ’A Mektup” başlığı ile! “İlçe Başkanlığı seçimlerine 9 ay var. Gel sen, şimdiden çalışmalarına başla” demişiz. Başladı mı? Yok! Seçimlere 9 gün kala adaylığını açıkladı.

Bir yıl sonra CHP İlçe Yönetimi değişti; Bir ay gibi kısa bir zaman içersinde partinin nasıl toparlandığını gördük. Parti örgütünün nasıl ateşlendiğini gördük. Sarı, Sıcak bir kıvılcımın bu ateşi nasıl yaktığını gördük. Şimdi örgüt konuşuyordu; sokaklar, mahalleler, köyler konuşuyordu. Sayın Işıklar Işığı görmüştü; kendisi de sahne alıp, konuşuyor, konuşuyordu. Nede olsa Örgüt Kültürünü iyi bilirdi. Konuştukça coştu, o coştukça partililer coştu! Sayın Işıklar bir yıldır siyasete bu kadar ısınmamıştı. İşte, Türkiye’nin içinde bulunduğu o dramatik açmazını haykırıyordu: “ Arkadaşlar, Ülkemiz ustalıkla oynan bir siyasi oyuna kurban ediliyor”. Çeşitli yardım dernekleri kurularak ve bunların yaptığı yardımlarla, Ülkemiz insanı üzerinde “Muhtaç Toplum” psikolojisi yaratılarak onursuz bir toplum haline nasıl dönüştürüldüğünden bahsediyordu. Ne güzel! Ama ne güzel konuşuyordu! Konuşuyordu. Emperyalizmin kucağına yavaş, yavaş nasıl itildiğimizi anlatıyordu ki! Birden irkildim. Kendisi de bu oyunun bir parçası olmamış mıydı? Yoksa yaptığı hatadan dönecek miydi? Öyle ya! Kurduğu o, “Gıda Bankası” Toplumun psikolojisini bozmuyor muydu?

Ne demiş Mevlana: Ya olduğun gibi görün, Ya da Göründüğün gibi ol! Ben hala ümitliyim.

Bu güne kadar yazdığımız yazılar da; toplumun menfaatlerini ön planda tutarak, şehircilik ve sosyal yaşam konularında eleştirilerimizi siyasi ve mizahi olarak yaptık. Bunun dışında hiç kimsenin, ailesini, onurunu, şerefini zedeleyecek şekilde yazılarımız olmamıştır ve bundan böyle de olmayacaktır. Bu bizim ilkemizdir.

Ben, Sayın Işıkların gözündeki ışığı gördüm. Yarınlarda bir şeylerin daha güzel olacağına inanmalıyız. Sizde İnanın çocuklar…

HAFTANIN ŞİİRİ:

Kralın ölümü
Ben bir kraldım ve
Bir sevda ülkesinde yaşardım
Aşktan bir şatom vardı ve
Hasret bahçem gül kokardı.

Evet, Yanlış duymadınız
Ben bir kraldım
Âşık oldum
Kovuldum

Ya, Sonra ne oldu?
Kral öldü,
Aşk bitti
Gül soldu!

Lütfü ERTÜRK