SEÇİMLERİMİZ KADARIZ...

Ben böyle kara kara düşünürken, nasıl yapmalı derken kızım Ceren imdadıma yetişti... bana bir internet sitesinden bahsetti... www.cauchsurfin.com… Yani koltuk sörfü... ilk duyanlara garip gelebilir... Bir cümleyle özetlersem eğer; bunun anlamı, hiç bilmediğin bir şehirde, hiç tanımadığın insanlara misafir olmak... o şehrin ve oradaki yaşamın ayrıntısına girmek... Bu site aracılığıyla bütün dünyada bir ülke ve bağlantılı olarak bir şehir seçiyorsun ve o şehirde kayıtlı üyeler arasından da kafana uygun olabileceğini düşündügün birinde karar kılıyorsun ve ona istek mektubu gönderiyorsun... o da senin profiline bakarak seni kabul ediyor veya etmiyor...

Tabii ki; öncelikle bu siteye üye olman şart... ve ismini, cismini, resmini ve tüm kişisel özelliklerini belirtiyorsun... buraya üye olmakla, evinde misafir ağırlama veya başkalarında misafir olma potansiyelinde olduğun otomatik olarak ortaya çıkıyor... yani buradaki herkes aynı kafadan, aynı bakış açısından insanlar... bu yüzden utanma, sıkılma, çekinme gibi gereksiz duygulara veya nasıl olur, ayıp olmaz mı gibi gereksiz düşüncelere yer yok...

Ve ben de hemen üye oldum siteye... ve gideceğim bölgede ve şehirlerde misafir olabileceğim yerler ve kişiler aramaya başladım… Bu çok önemli bir aşama… insanı seçimleri belirler ya, işte bu süreçte bu seçimler devreye girmekte… gerçek hayatta farkında olmadan yaptığımız ve bize doğal gibi gelen bu durum, burada çok belirgin bir şekilde karşımıza çıkıyor… insan seçim yaparken kendi özelliklerini seçiyor aslında… yani seçimleri insanın gerçek kişiligini belirlemekte… yani bir kişiyi tanımak demek onun seçimlerini bilmek demek… bir kişiyi kabul etmek demek (arkadaş, eş, dost, sevgili vs) onun seçimlerini kendi seçimlerinle kesiştirmek demek… insan seçimleriyle vardır… ve başka insanlar hakkında da seçtiklerine bakarak hüküm veririz… aynı benim cauchsurfin’te yaptığım gibi… ve aynı hayatta yaptığımız gibi...

Bunun için, öncelikle insanların fotoğraflarına baktım… sevimli ve güleryüzlü insanlar mı? gözleri nasıl bakmakta… alttan alttan mı yoksa dosdoğru ve açık mı? gerçek hayatta da böyledir benim için… Konuşurken dosdoğru gözlerime bakan, gözlerini kaçırmayan insanları severim ben … doğal olarak resimlerden bunu anlamak mümkün değil…ama yine de resimdeki yüz ifadesi, gülüşü, duruşu insanı hafiften ele vermekte…

Sonra kılığına kıyafetine baktım insanların… aşırı dar pantalonlar, mini minicik etekler, yakası göbeğe kadar açık gömlekler vs... onlardan tarafa bakmam bile... hele marka giyenler, modayı çok yakından takip edenler bana hiç uymazlar...  veya takılar... altın takan erkekler benden uzak dursunlar mesela... yani kısaca abartılı ve „ucuz“ giyinen insanları seçmem hayatımda...  ve kişinin saçı başı, traşı vs… bunlara dikkat ederim... ve özellikle ayakkabılar sahiplerini hemen ele verirler… Ben gerçek hayatta önce insanın ayakkabılarına bakarım mesela… örnegin; aşırı topuklu ayakkabı giyen bir kadının kafasındaki düşünceyi tahmin edebilirim ve bu bana çogunlukla uymaz... hele hele ayakkabının arkasına basan erkeklerin mahallesine hiç uğramam...

Bu durumu biçimsellik deyip eleştirenler varsa, bu onların bileceği bir iştir... ama bana sorarsanız insanın iç dünyası, ruhu, aklı, düşüncesi mutlaka dışa yansır ve seçimlerinde belirleyici olurlar… Üniversite yıllarımızda sağcı erkeklerin hepsinin bıyıkları aşağıya düşük olurdu ve isterlerse yakışıklılıkta alemi cihan olsunlar bizden uzak dursunlar derdik... insanın kafasının içi yüzünü de güzel kılar... bütün devrimciler bize yakışıklı gelirdi bu yüzden... ayağında postal, sırtında parka olan bütün erkekler arkadaşımızdı sanki... biz kızlar da aynı şekilde giyinirdik... saçlarımızı toplar, makyaj yapmazdık mesela... bizim dönemimizin entellektüel kadınları makyaj konusunda hala aynı ısrarı sürdürürler... ufak tefek renklendirmeler dışında fazla makyaj yapmazlar mesela...

Sonra seçeceğim insanların hobilerine baktım... bunlar en önemlisi tabii ki... mesela nereleri gezmişler... adam Avrupa’ya mı meraklı yoksa uzak doğu mu ilgisini çekmiş... Hindistanı mı gezmiş, yoksa Newyork’a mı gitmiş… Amerika’nın kuzeyi ile mi yoksa güneyi ile mi ilgileniyor… benim tercihimi herhalde anlayabilirsiniz…

Ve okuduğu kitaplar, dinlediği müzikler seçimlerde son derece belirleyici olmakta… ve konuşurken seçtigi kelimeler…  ve yedikleri, sevdiği yemekler… ve yaşadığı ev, seçtiği mobilyalar… ve arabası olup olmadığı ve varsa nasıl bir araba… ve seçtiği eş veya medeni durumu veya kaç yaşında evlenmiş olduğu… ve ailesi…ve yetiştirdiği çocukları… ve eğitimi, okuduğu üniversite… Bu son durum benim için önemli, çünkü üniversite eğitiminin sadece bilgi ve meslek edinmek olduğunu düşünmüyorum, üniversite hayatı başlı başına bir kültür, bir tarz… melesa ben ITÜ’lü birini görsem, baştan ona karşı bir ön sempati besliyorum elimde olmadan ve bu hep karşılıklı oluyor…

Ve sonunda Diyarbakır’da Sabo’yu seçtim, Antep’te Volkan’ı… Urfa’da Halil, Çelen ve Meltem... Ve Mardin’de Mesut Hoca... seçimlerimde çok haklı çıktım... hepsini çok sevdim, hepsiyle şahane anlastım... iki gün içinde bir ömürlük dostlar edindim... Onlara ek olarak Diyarbakır’da Hulusi; Adıyaman’da Kadir ve sevimli ailesi; Antep’te İsmail, Çetin ve Serkan; Urfa’da Mehmet, Osman, Fırat, Semih, Baran, Devrim, Can; Mardin’de Sercan...  hepsiyle haberleşiyorum ve günün birinde onları da Viyana’da ağırlamayi düşünüyorum... Bu güzel dostlar için, benim de bir koltuğum her zaman olacak...

Gelelim tekrar olayların başına... Ben kişileri seçtikten sonra biraz çekinmedim desem yalan olur… oralara yalnız başıma gitmek beni biraz korkuttu açıkcası, malum haberlerde neler duyuyoruz sürekli… Sevgili Aysel’e teklif ettim, önce tamam dedi ama bir süre sonra vazgeçmek zorunda kaldı... ama ikinci bir arkadaş bulmam zor olmadı... Reyhan gelecekti benimle, ona bütün durumu anlattım... kabul etti...

Ve o gün geldi... içimizde bir heyecanla yola çıktık... aslında ben bu tip durumlara alışıgım... yıllar önce bütün doğuyu ( Van, Kars, Bitlis, Bingöl, Erzinca ve Erzurum)  otostop yaparak gezmiştim... köylere gitmiştik, oralarda kalmıştık... yani cauchsurfing gibi bir şey yapmıştık 3 arkadaş... o zaman serde gençlik vardı tabii ki… neyse;  bindik bir alamete gidiyoruz kıyamate, misali, 7 Mayıs’ta yola çıktık... gezimiz 2,5 hafta sürdü...

Hiç tanımadığım, yeni tanıdığım insanlarla ne kadar çok eğlenebileceğimi, ne kadar iyi anlaşabileceğimi sevinçle gördüm... cauchsurfing’in tek amacı bedava konaklamak değil kesinlikle... bu yolla önce evlerimizi, yaşamlarımızı sonra da kalplerimizi başkalarına açarak daha iyi bir dünya yaratmak adına çaba harcıyoruz... ufkumuz genişliyor.. tüm uzaklıkları aşan, kültürel tabuları yıkan derin bağlar kuruyoruz birlikte... farklı kültürlere, farklı tadlara, farklı dillere, farklı inançlara rağmen insan olmanın ortak değerlerini ayırediyoruz...ortak noktalarımızın ve de tüm farklılıklara rağmen benzer seçimleri yaptığımızın farkına varıyoruz... ve yaşadığımız hayatın elimizdeki tek seçim olmadığını ispatlayan binlerce başka hayatın da...

Ve öyle enteresan durumlarla da karşılaşıyor ki insan;  dünyanın bir ucunda yeni tanıştığın bir kişinin, dünyanın öteki ucunda yeni tanıştığın baska bir kişiye misafir olduğunu öğreniyorsun mesela... ya da senden önce aynı yere misafir olmuş biriyle diğer şehirde karşılaşıyorsun ve ortak yaşanmışlık sizi birbirinize yaklaştırıyor... ya da tam yeni dostlarına veda ederken, senden sonra aynı yerde kalacak bir başkası kapıda beliriveriyor ve de aynı sıcak duygularla ona da merhaba diyorsun, hemen adres ve telefon alıp vermeler... mesela Urfa’da karşılaştığımız portekizli Philip ve Mardin’de son gece aynı evde konakladığımız Amerikalı Joey... şimdi biri bana cauchsurfing ile dünyayı geziyorum dese, ben ona karşı hemen sempati duyarım, çünkü bilirim ki, biz aynı kafadanız... seçimlerimiz benzer... ne demişler; bana dostunu söyle sana kim olduğunu söyleyeyim... burada özelikle “dost” kelimesini kullandım, cünkü arkadaş olma yelpazesi daha geniş ama dost olmak daha özel bir durum bana göre… hele sevgili, koca, eş durumları... bu konuya hiç değinmeyelim isterseniz… bu durumlarda erkeklerin ve kadınların seçimlerinde nelere odaklandıkları ayrı bir yazı konusu… ben yine de bir erkeğe bakmazdan önce yanındaki kadına daha çok bakarım… kişinin kimi seçtigi önemlidir… kural bozulmaz aslında, insanı her durumda seçimleri belirler…

Ha sahi, bu arada,  Ağustos’ta Bodrum’da sevgili Feryal’e misafirim... buradan ona sevgilerimi gönderiyorum... Bu sefer yalnızım... Feryal ile çok iyi anlaşacağıma eminim... belki Datça’ya olan yolculuğumda o da bana eşlik eder... Ve belki de şu an bu yazıyı okuyan hiç tanımadığım birine misafir olurum günün birinde... veya o bana... hayat bu, belli mi olur... 

Belma BALCI