SENSİZ VE SESSİZ BİR BAYRAM SABAHI

Çok sevdiğim; senin kadar olmasa da senınde bildiğin gibi attım kendımı sahile sabah meltemiyle gelen yosun kokuları soluyup. çayımı yudumlarken erken diyerek seni uyundırmamak için kutlama mesajı yazmadım. uyanmanı bekledım. ilk  kutlama mesajını sana yazmalıydım bunun için hiç kimseye yazmadım mesaj.

Bilirsin denizi ne kadar sevdiğimi ama bilmezsin ki denizden daha çok ve bilgece seni severim...bugün bayrammış biliyormusun ilk kutlama  mesajımı sana yazdım ..birçok kez seni arayıp sesini duymak istesemde bana ne kadar kızgın ve kırgın olduğunu bildiğimden arayamadım.annesini kaybetmiş yavru ceylan gibi koşturdum bu şehrin sokaklarında. Telefonum elimde senden gelecek olan “seninde Bayaramın kutlu olsun”  mesajını bekledim durdum... bekleyişim boşaydı… senin ne kadar inatçı olduğunu biliyordum yine de bu günün hatırına bir mesaj çekersin diye bekledim. Nede olsa büyklerimizden öğrenmiştik bayramlar kırgınlık ve dargınlıkların aradan kalktığı gündü. Ama bekleyişim boşaydı.

 Sen arkadaşlarında bayramını bayram ederken benim bayramım katranlaşmış zehir gibi içimi yakıyordu ahu gözlüm… zaman ilerledikçe felç geçirmiş hisler barındırıyordüm bedenimde; hiç bir tepkim etkisine ayak uyduramıyor.. susuşlarımdan hiç kimse birşey anlamıyor.. sırtımı yasladığım duvar senin rolünü üstleniyor..karşı pencerede güneş batıyor sözde hava kararıyor aslında hayatım kararıyor ve yaşadığım dünya buna ayak uyduruyor, hiç birşey anlamadan gece oluyor ve ben rüzgarla birlikte aynı cümleyi tekrarlıyorum; unutma varlığın varlığıma tutsaklıktı, yokluğun yok oluşuma işrettir ey ceylan bakışlı yar...

Sussam olmuyor,konuşsam öldürülüyorum...çıkmaz sokağındayım artık bu kentin..yollarım uçurumlara varıyor.bütün levhalar ışıksız..bu yolun sonu ölüm; kanadı kırık kuş,hadi tut ellerimden vuslata  Hicaz bir türkü şimdi dilimde, Sen ki her sözde vurdun, ben sustum. Aşkımın sabrı törpülendi. “Bilge”liğinin adımlarından, Bir fırtına savurdu yüzümü, Acıma deydi tuz, Yusuf’un kuyusundan. Ağıtlar yankılandı; ucunu sende yitirmiş sahralarda. Soğuk düştü içime, ayrılık da beni unuttu. Açık kaldı üstüm, yıldızlar yorganım oldu.. Her zerremde kristallendi cümleler, Üşüdüm ; tepeden tırnağa boyandım. Aşk nehrine yalın ayak apansız daldım. Ölüm geldi ardından aldırmadım… düşeledim..bitimi olmalı acının..tıkandım..sonu olmalı bu yazının..işte ordayım ahu gözlüm; bir bayram sabahında ölüm kusan bir yazının son paragrafında..sonuna kadar sabredip,son paragrafa gözleri değen ´´sen´´; hadi, hiç bilmediğin bir yerdeki bu yabancının acılarına…….????
 
(Yazarın yazısı TAKA GAZETESİ ile eş zamanlı olarak yayınlanmaktadır)

Mustafa Tuzlu