SEYYARE

Seyyah olup şu âlemi gezerim

Bir dost bulamadım gün akşam oldu…

Pir Sultan Abdal.

Ankara, 8.5.2010

Gecenin bir yarısı, sabaha 3 var… Reyhan ile Ankara havaalanındayız… canımız biraz sıkkın, çünkü Reyhan’ın sırt çantası Viyana’dan gelmedi...Gece karanlık ve sessiz…bu saatte mışıl mışıl yatağında uyuması gereken bir çocuk ağlıyor, anne kızıyor… yüzü asık, kaşları çatılmış, mutsuz…  kucağında da başka bir bebek daha üstelik… nedir bu kadınların çektikleri, diyorum kendi kendime…

Sırt çantasının gelmemesi moralimizi bozuncaya kadar çok neşeliydik… 17 gün sürecek güneydoğu anadolu gezisi yapmak için yollara çıktık... Reyhan ile birbirimize yol arkadaşı olduk…

Balkanların kızı, denizin sevdalısı ben;  en uzak göçlerin çocuğu, Eftelya’nın torunu, kulağında rumeli türküleri ile büyüyen, dokuz sekizlik sevdaların sahibi ben;   gözleri deniz rengi çocuklarının ismi Meriç ve Tuna olan diyardan, kömür gözlü Dicle ve Fırat’ların memleketine gidiyorum... Yanımda;  hırçın ve dalgalı Karadeniz’in asi kızı, yeşile sevdalı, ucsuz bucaksız yaylaların ve dağların kızı Reyhan… Gideceğimiz yerler bize yabancı… havası başka, suyu başka, kokusu başka… insanı başka… heyecanlıyız… İlk durağımız Diyarbakır olacak, sonra sırasıyla Adıyaman, Antep, Urfa ve Mardin… Bu geziyi yıllardan beri hayal ediyordum, sonunda yollara düştüm işte…

Güneşin doğduğu topraklara doğru gidiyorum… Mezopotamya’ya… medeniyetin ilk doğduğu yerlere… kültürlerin beşiğine… 5000 yıl öncede kalan berekete… ölümüne sevdaların yaşandığı masallar diyarına… ilk sesin söz olduğu, ilk sözün yazı olduğu topraklara…  eflatun gecelerinde yıldızların ayla oynaştığı gökyüzüne… özgür ruhlu mağrur insanların ülkesine… dinlerin, dillerin, binlerce farklı rengin, tadın, kokunun birlikteliğine…  ateşin ve suyun çocuklarına… Asur’luların, Sümerlerin, Akad’ların, Babil’lerin memleketine gidiyorum… Destanların vatanına gidiyorum, İbrahim’in doğduğu yere…  Zerdüşt’e, Mor Gabriel’e, tanrıça İştar’a ve İnanna’ya, ölümsüzlüğü arayan Gılgamış’a, kral Hammurabi’ye konuk olmaya gidiyorum…  Ziggurat’larda, 7 katlı Babil kulesinde tanrıyla buluşmaya… Bütün dünyanın sözünün bir, dilinin bir olduğu en eski kadim zamanlara tanıklık etmeye gidiyorum…

………………………………………..

Sabaha kadar beklememiz lazım burada… uykumuz geldi, yorgunuz… Reyhan oyalanmak için resim çekiyor...biraz üşümeye başladık…beklemek zor iş vesselam…benim de en sevmediğim iş…

Uzun bir gece olacak bizim için… Kulaklıklarımı çantadan cıkardım, birini Reyhan’a verdim, müzik dinliyoruz… şarkı tutuyoruz, zaman geçiriyoruz, eğleniyoruz kendimizce… Birden uzaktan tanıdık birileri geliyor… sadece bize tanıdık değil onlar… Yeni Türkü grubu gecenin bir yarısı Ankara havaalanında karşımızda… biraz eğlenmek istiyoruz, gidip imza alayım ben diyorum şakayla… Reyhan sahi sanıyor, tekrar gülüyoruz… Sırt çantasının kaybolması neşemizi yine de bozamıyor, buna izin vermiyoruz… Kulağımızda  Sezen Aksu’nun sesi var, Firuze’yi söylüyor, biz de katılıyoruz yavaşça… cin Ali gibiyiz, uykudan eser yok, müzik eşliğinde etrafı kolaçan ediyoruz hiç konuşmadan... insanları izliyoruz öylece, bir film seyreder gibi, hem de fonda müzikle…

Arkamızda yaşlı bir kadın oturarak namaz kılıyor sessizce… iki genç ayakta sohbet ediyorlar… bir kadın çocuğunu uyutuyor… birisi çöpleri topluyor, başka bir kadın yerleri paspas yapıyor…

Devamı haftaya….