SİL BAŞTAN BAŞLAMAK GEREK BAZEN

 Adını bile koyamadığım, kendisine anlamlardan hiçbir anlam yükleyemediğim yeni bir serüvene hayal kırıklığıyla merhaba...

Farkında olmadan aldığımız her nefeste yeni bir düşünceyle yola çıkarız en toy zamanlarımızda yediğimiz hayatın acı tokadını zaman geçse de unutamayız. Bu bizim daha tedbirli daha şüpheci yaklaşmamızı sağlar insanlara ve olaylara. Üzerimize giydiğimiz ateşten bir gömlektir, her şeye rağmen uzanıp tutmaya çalıştığımız ise umarsız bir el. Sırtımızda bütün çabalarımıza rağmen hakkıyla taşıma şerefine eremediğimiz hayatın olanca yükü. Varlığından bile emin olamadığımız, uzanıp bir hamlede avucumuzun içine almak istediğimiz mutluluğu telefonun ucunda duyduğumuz o seste ararız, oysa o mutluluğu yakalamanın bunu düşünmek kadar kolay olmadığını görürüz yaşadıklarımızın ardından. Her telefonu elimize aldığımızda bir tokat, ardından bir tokat daha savrulur vurulmakla yıkılmayan bedenimize, duyduğumuz o ses o kadar işlemiştir ki ciğerlerimize, söküp atmaya çalışırız ama nafile çoktan damarlarımızda dolaşmaya başlamıştır bile. Bir yerlerde saklı olan umut koşup yetişir her zaman yardımımıza. Bunu yapmaya o kadar alışmıştır ki yadırgamaz. Yangınlar içinde kavrulan yüreğimize bir damla su serpip tekrar bırakır bizi hayatın engebeli yollarına. Kendimizi sorgulamaya başlarız tüm olan bitenlerden sonra zorluklarla aldığımız nefesimiz çığlık olur hayatın en sessiz sokak aralarında. Hiç gidilmemiş yollardan gitmek, hiç yaşanmamış bir hayata kendimizle birlikte merhaba demek gelir içimizden. Gün doğmadan yaşamak sessizlikleri gecenin alaca karanlığında, güneş küsmeden gecenin gizemine delicesine koşmak isteriz her şeyi ardımızda bırakarak.

Bir roman kadar gerçekçiydi oysa yaşadıklarımız, uzakta olmak mıydı bütün sorun, yoksa tam ifade edilemeyen duygularımız mı? Biliyoruz bir yer var ama dokunamıyoruz, sesi çok yakınlarda olsa da duyamıyoruz, uzanmak istesek de aramızda geçenlerden dolayı uzanamıyoruz ona. Sözcüklerimiz düğüm düğüm olur ve bir türlü anlatamayız yüreğimizden geçenleri. Çünkü defalarca yargılamıştır bizi yaptıklarımızdan ya da ona göre yapmadıklarımızdan ötürü. Vazgeçmişizdir oysa ona verdiğimiz değerden dolayı çok istediğimiz şeyleri yapmaktan, dönmeyeceğim deyip her defasında geri dönmüşüzdür, yaptıklarımızın ardında gurur aramadan. Bu tarz duyguların her zaman hissedilemeyeceğini düşünüp o yüzden bırakamayız elini bırakacağımızı söylesek de her defasında. Hasret türküleriyle uyanır oluruz her sabah, yanı başımızda duran telefonumuza bir umutla uzanırız ardından birkaç damla gözyaşı süsler bedenimizi. Zamanın hızla geçip gidiyor olması ve bizim onu yaşayacak gücü kendimizde bulamamız, sessizlikler sarar dört bir yanımızı gelen ne bir mesajdır nede bir çağrı…

Ama bu sefer hayatın geçip gitmesine izin vermeyin. Hayat o kadar kısa ki bilinmezde bir başka yerde bir başka bilmecede yeniden merhaba demek için aşka kalkın düştüğünüz yerden ve sil baştan başlayın herşeye...

Yasemin SARMUSAK