SİYASET, MEDYA, TOPLUM

Bir izleyici gözüyle bakıldığında, önceki yıllara nazaran daha keyifli ve eğlenceli bir festival geçirildiğini söyleyebilirim kendi adıma. Gazeteci gözüyle bakıldığındaysa böyle bir rezaletin bu şekliyle daha önce yaşanmadığı bir kenara, bundan sonra da kolay kolay yaşanamayacağını söylemek mümkün.

24 Temmuz Basın Bayramı, festivalin ortasına denk geldi bu yıl; basının üzerinden sansürün kaldırılışının(!) 103. yılı… Silivri Belediyesi’nin, yerel basın üzerinde nasıl bir sansür uyguladığı yer aldı basında. Başkan Özcan Işıklar, kendi yandaşı birkaç kişi dışında diğer yerel basın kuruluşlarını festivale davet etmeyerek, eşine ender rastlanır faşizan bir tutum sergilemiştir. Evet, bunun adı düpedüz faşizanlıktır. Böylesi bir ayrımı, yok saymayı, eeennn ufak bir eleştiriye dahi tahammülsüzlüğü, baskıyı, sansürü vs 5 yıllık AKP döneminde bile görmedik biz. Onca muhalefet etmişimdir AKP’ye; Belediye Başkanı’nı, Başkan Yardımcılarını, İlçe Başkanlarını falan bir kenara bırakın, sıradan partililerin bile en küçük bir saygısızlığıyla karşılaşmadım ben o sürede ve sonrasında. Eleştirilerime eleştiri getirenler bile, belli bir saygı ve seviyeyi korumuştur her zaman. Oysa sosyal demokrat olduğunu iddia eden CHP’li belediye yönetimine bakıldığında, demokrasi adına utanç duyulacak faşizan bir anlayışın, tahammülsüzlüğün, saygısızlığın örneklerini görüyoruz hemen her gün. Üstelik bu saygısızlık ve faşizan tutum sadece belediye yönetimiyle sınırlı kalmıyor; ilçe başkanları, ilçe yöneticileri, partililer ve parti üyesi olmayan sempatizanlarına kadar sirayet etmiş bir ruh hali bu. Ama “Balık baştan kokar” diye boşa söylememişler. Lider sıfatı taşıyan kişiler nasıl yönlendirirse tabanı, nasıl örnek olursa, taban da o istikamette devam eder. Cem Yılmaz’ın söylediği gibi; imam – cemaat ilişkisine döner bu, imam coşarsa cemaat neler yapmaz…

Festivaldeki tabloyu hatırlayalım: Belediye Başkanı Özcan Işıklar, Silivri yerel basınına sansür uygulayarak sadece yandaşlarını davet etmişti festivale. Basın Bayramı’nda da 3-5 kişi haricinde Silivri dışındaki basın kuruluşlarını sahneye çıkararak, sahnenin kalabalık görünmesini sağlamış, bir de sansür üzerine bir konuşma yapmıştı. Şaşkınlıktan ağzım açık dinledim konuşmayı. Hem sansür uygulayıp hem de sansüre karşı demokrasi nutukları atabilmesi birinin, hem de o sahnede, hem de her şey gözümüzün önündeyken… “pes” bile diyemedim yani…

Bir hatırlatma yapalım: 1991 yılında kendisine Atatürk Uluslararası Barış Ödülü verilmek istenen Nelson Mandela, aynı ödül bir önceki yıl darbe paşası Kenan Evren’e verildiği için ödülü almayı reddetmişti. Nasıl şık bir hareket…

Buradan düz mantıkla bakarsak, sahneye çıkıp da plaket alan Silivrili gazetecilerin eleştirilmesi gerekir değil mi? Meslektaşlarına sansür uygulanırken buna seyirci kalıp bir de üstüne plaket alan basın mensuplarının ilkeli davranmadığı söylenmelidir; öyle değil mi? Maalesef öyle değil işte… O gün sahneye çıkan arkadaşların hiçbirine bu eleştiriler getirilemez. Neden mi?

“BEN SİZE DEMEDİM Mİ?”

Geçen yıl bu zamanları anımsayalım hemen. Yine Belediye Başkanı Özcan Işıklar’ın bu ayrımcı tutumunu eleştiren Silivrili gazeteciler olarak bir toplantı düzenlemiştik. Alınan kararla, ertesi gün ilçe binasında Belediye Başkanı protesto edilecekti toplantı sırasında. Daha biz masadan kalkıp karşı kaldırıma geçmeden, bunun haberi gitti Özcan Işıklar ve Selami Değirmenci’ye. Yani kendi meslektaşlarımız tarafından ispiyonlandık, satıldık. Üç gün sonra İl Başkanı geldiğinde yapılacaktı aynı protesto, o arada Belediye Başkanı Işıklar ve dönemin İlçe Başkanı Selami Değirmenci tarafından sırtı sıvazlananlar anında yan çizerek kaçtılar. Aynı gece Garden’de Başkan Işıklar’la benim aramda “ittirdin, ittirmedin” tartışması yaşanırken, bizim meslektaşların alayı seyretti olayı. Daha sonra da Selami Değirmenci’nin alenen söylediği yalana destek verdi çoğu. (Sadece Nesrin – Ersin Özalp çiftiydi beni destekleyen ve bu olayın haberi hala durur Bizim Silivri Gazetesi’nin arşivlerinde.)

Daha dün, iktidara yaranmak ve günübirlik menfaatlerini sağlamak adına meslektaşlarını satan, ispiyonlayan, yarı yolda bırakan; kısa zaman öncesinde Başkan Işıklar’la arasını düzeltmek adına yalakalığa soyunarak şahsıma ahlaksızca iftiralar atan; üç kuruşluk çıkar için sessiz kalıp susmayı tercih eden kişiler, bugün aynı iktidarı protesto ediyor… Protesto yürüyüşüne çağrılmış olmama rağmen katılmayışım bundandır. Tenzih ederim elbette aradaki istisnaları ama böyle bir tayfayla değil eyleme, kaba tabiriyle –affedersiniz- tuvalete(!) bile gidilmez. Çünkü (buraya yazıyorum ve yarın öbür gün göreceksiniz ki), bugün iktidarı protesto ederek kapısına siyah çelenk bırakan gazetecilerin bir bölümü, yarın 3 kuruş karşılığında yine sarmaş dolaş olacak iktidarla. Bunlar daha evvel defalarca yaşandı. Zaten Başkan Işıklar da bunu bildiği için, canı ne zaman isterse satın alabileceğinden emin olduğu için bu muameleyi yapıyor ya bu basın mensuplarına.

Velhasıl, bugün protesto etmeye hakkı yok kimsenin. Zira hak edilmiş bir durum var ortada. Eğer bu arkadaşlar günübirlik kişisel çıkarları için meslektaşlarını satmak yerine, o dönem bas bas bağırdığımız ve bugünlerin geleceğini söylediğimiz uyarılarımıza kulak vermiş olsaydılar, bugün bu muameleye maruz kalmazdılar. Tam da burada Şellale filminden Tuncel Kurtiz’in repliği geliyor insanın aklına; “Hohoooyyytt… Ben size demedim mi…”

KEL BAŞA ŞİMŞİR TARAK!

Tüm bunları okuduktan sonra malzemeyi bizden alıp gazetecilere laf söylemeye kalkacak birileri varsa, böyle bir şeyi hiç tavsiye etmem kendilerine. Zira daha düne kadar AKP’nin peşinde koşturduktan sonra bugün ellerinde CHP bayraklarıyla gezenleri; rüzgar nereden eserse oraya yönelenleri; seçim öncesi aday adaylığı sürecinde Özcan Işıklar’a küfür edip Selami Değirmenci’yi destekleyenlerin bugün en büyük “Özcancı” olduğunu; Özcan Işıklar’ın adaylığı açıklandığında “Görücez sizin adayınızı 29 Mart’ta, nasıl kaybedeceksiniz” diyenlerin bugün Özcan Işıklar’ın peşinden ayrılmadığını; vs vs vs… hepsini ve çok daha fazlasını da biliyoruz biz.

Yani demem o ki; kaypaklık ve döneklik sadece siyasetçilerle veya gazetecilerle sınırlı değil, toplumun ciddi bir bölümüne işlemiş bir şey.

E, öyle topluma da böyle gazeteciler yaraşır işte…