SÖZ NİYE VERİLİR ?

Söz niye verilir bir insana? Ya da verdiğimiz “SÖZ” neyi ifade eder bizim için? Verilen bir söz neden tutulmaz anlamış değilim… Öyle bir zamandayız ki verilen sözlerin tutulmayışı, günümüzün önemli bir sorunu haline gelmiş. Ama üzülerek söylemeliyim ki bunun farkında bile değiliz…

İlkokul yıllarında, birlikte okula gittiğimiz okul arkadaşımın, birkaçının sabah beni sokak kapısında sebepsizce  beklettiğini hala çok iyi hatırlıyorum. Öğretim yılının büyük bir bölümünün sonbahar ve kış ayına denk gelmesi dolayısıyla, arkadaşımın çoğu zaman hazırlanmak için beni kapıda bekletmesi, üşütüp hasta olmama yeterdi. Belirlediğimiz saatte buluşup okula gideceğimizi defalarca dile getirmemize rağmen hiç anlam vermediğim bir vaziyette arkadaşımı bekler, bir sinir girdabı içinde yaklaşık 40 sn de bir inatla zile basar dururdum.

Nurullah Baldöktü’nün çamurlu yollarında geçen ortaokul yıllarımda da Ben, ablam ve ablamın 2 arkadaşı hep birlikte toplaşır okulun yolunu tutardık. Tabi o zamanlar konutlar sessiz, sakin, kuş uçmaz kervan geçmez mekanlardı… Bir Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi’ni hatırlıyorum bir de Kipa’nın bulunduğu yerdeki sazlık bataklığı… Heh bir de unutmadan Tarım Satış Kooperatifi’nin yanında ucube tekinsiz viran eski bir ev vardı. Genelde okuldan kaçan öğrenciler orada gizlice sigara içer ne halt karıştırdıkları da pek bilinmezdi. Bazen de bir rivayete göre bahsi geçen viranede “Deli” ve “Sapık” ların olduğu söylenirdi.

Orta 1. Sınıfa giderken (12-13 yaşlarında) annelerimizin evden çıkarken sürekli hafızamıza kazıdığı tembihlerini kulağımıza küpe yapıp asarak salt okula gidip gelirdik. Özellikle sabah saatlerinde bir hayli tekin gözüken okul yolunda yanımızda bir arkadaşla gitmeyi tercih ederdik. Şansımdan mıdır nedir? Yanıma “YOLDAŞ” olarak seçtiğim arkadaşım da ilkokul arkadaşımdan farksız beni sabah ayazında en az 10-15 dk bekletirdi. Bu böyle devam ederken bir gün de kapılarının önünde boş yere beklediğim 15 dakikayı evde geçirmeyi  planlarken, arkadaşımın annesinin ev telefonumuzu arayarak anneme;  çocuğunu beklettiğimizden dolayı fırça attığını çok iyi bilirim…

Velhasıl Kelam, sözünde durmayan ve randevusuna sürekli geç kalan okul arkadaşlarım, asla unutmayacağım eski günleri tekrar hatırlattı bana…

Hadi o zaman küçüktük, her sabah bekletmeyi bir alışkanlık haline getiren arkadaşımın annesinin de bu duruma göz göre göre, hiçbir tepkide bulunmayarak göz yummasına hala bir anlam veremiyorum.

***

Aradan yıllar geçti, sözünde durmayan çok kişiye rastladım…

Randevu saatimiz belli olduğu halde, çoğu zaman 10 dk öncesinden tabiri caizse konuştuğumuz yerde bitiverirdim. Ve saatini geciktiren arkadaşımı sürekli beklemede olurdum. 10 dk – 15 dk – 30 dk…

Misal değil gerçek…

Yarım saat fazladan merak ederek beklediğimi bilirim. Acabalarla şekillendirmeye çalıştığım tahminlerim ne yazık ki düşündüğüm gibi çıkmaz, geç kalan kişi özrünü maalesef basit bir bahanenin arkasına gizleyiverirdi. Yine de randevu yerini karıştırmamasına bile şükreder vaziyette çayımızı içer muhabbetimizi ederdik. Beklemekle geçirdiğim sinir de biranda kayboluverirdi  taaa ki bir daha ki randevuya kadar.

Hiç sevmediğim bu bekletilme hadisesi karşısında son zamanlarda, daha ilgincine rastlamaya başladım…

Yer Silivri…

Ortak tanıdığımız biriyle görüşmek için; onu benden daha iyi tanıyan arkadaşıma, görüşmeye birlikte gitmeyi teklif ediyorum…

Hafta sonunda haberleşmek için söz alınıyor. Hafta sonu geliyor hiçbir kıpırtı yok.

Ben arıyorum...

Belirlediğimiz program haricinde farklı bir programa katıldığını öğreniyorum.

Tamam neyse…

Arkadaşım, görüşmek istediğim kişiyle görüşüp bana haber vereceğini ve 3 saat sonra da Silivri’de olacağını söyleyerek telefonu kapatıyor.

Ben de hem bana haber vermesini hem de kendi kendine belirlediği saatte bana ulaşmasını bekliyorum.

Maalesef yine verilen söz tutulmuyor, kararlaştırılan randevuya sadık kalınmıyor.

Gün Bitiyor…

***

Bu olayın üzerine dün yaşadığım hadise de aynı kişi üzerine geçiyor...

Yine hafta sonu için kararlaştırdığımız bir görüşmemiz kendisine benim tarafımdan hatırlatılıyor. Yine farklı bir programı olduğunu öğreniyorum. Yaklaşık 4 saat sonra beni arayacağını söylemesi üzerine yine sözünde durmuyor…

Aslında bu durum bana karşımdaki kişi hakkında çok fazla dikkate almam gereken bilgi veriyor.

Vaat Borçtur,Sözünde durmayana itimat edilmez…

Güvendiğiniz dağlara karlar yağdığında en güzel çare, dağ ile karı başbaşa bırakmaktır. Gün gelip karlar eridiğinde; dağ yolunuzu gözleyince en güzel cevap, başka bir dağdan selam yollamaktır…

Sağlıcakla Kalın.

Randevunuzu asla aksatmayın…