Süleyman Çelebi Eğitim Komisyonu Konuşması

FİKRİ PARA OLANIN ZİKRİ OKULLARI DARPHANE YAPMAK OLUR!

222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi”ne ilişkin 28 Şubat’ta toplanan Alt Komisyon Toplantısı'nın ardından teklifte yapılan değişiklikler, bazı olumlu adımlar içermesine rağmen önemli riskler barındırmaya devam ediyor.

 Şunu belirtmek isterim ki, Avrupa`nin hiç bir ülkesinde hiç bir parti tek başına eğitimle ilgili parlamentoya teklif sunma gibi hoyratlığı göstermemiştir. Eğitimle ilgili çalışmaları sivil toplum kuruluşları, eğitim sendikaları, üniversiteler ve eğitimciler yürütür ve tüm partilerin ortak düşüncesiyle değiştirilir ve bu uzun yılları alır.

Örneğin,

 Almanya`da zorunlu eğitim 9 yıldır!
Sınıflarda öğrenci sayısı 20-25 kişi!
Bir üst sınıflara öğretmenin tavsiyesi ve ailenin bilgisiyle olur! Öğretmen çok iyi bir eğitimle ve donanımlı olarak yetiştirilir!

Günümüzde “bilgi toplumu, bilgi ekonomisi, bilgi teknolojileri, eğitim reformu, yönetişim, performans kriterleri, yaşam boyu öğrenme, öğrenme toplumu, e-öğrenme” gibi eğitim alanındaki dönüşümlere ilişkin, küresel söylemlerin arka planında yaklaşık yirmi beş yıldır sürdürülen “neo-liberal” ekonomi politikaları var.

Küresel ticaret ve sermaye hareketleri için devletin küçülmesini öngören bu politikaların merkezinde devletin ve kamu harcamaların kısıtlanması politikaları bulunuyordu. Toplumsal ihtiyaçların karşılanmasında devletin düzenleyici rolünü köklü bir biçimde değiştiren bu politikalar, toplumsal çıkarların piyasa merkezinde yeniden tanımlanmasını getirmiş, örgütlü modernliğin temel bileşenleri olan eğitim, sağlık ve sosyal güvenliğin özelleştirilmesini hedef almıştır. Bunun sonucunda hem eğitime yüklenen toplumsal anlamlar; buna bağlı olarak eğitimin amacı ve işlevi, hem de toplumsal gereksinimler çerçevesinde bir kamusal hizmet olarak örgütlenmesinin ve sunulmasının koşullarını değiştirmiştir.

AKP her alanda esnekleşmeyi bir özgürlük anlayışı olarak sunuyor. Eğitim alanında önümüze getirdiği esnekleşme kavramını da yine bir özgürlükmüş gibi sunarak, bunu bizlere dayatıyor.

 AKP hükümetinin bu kanun teklifi, siyasal yönelimlerini  bizlere gösteriyor.

Okul öncesi eğitimin zorunlu olmaktan çıkarılması, taşımalı eğitim, birleştirilmiş sınıflar gerçeği, okul-derslik-donanım yetersizlikleri, on binleri bulan öğretmen ihtiyacı gerçeği ile yeni uygulama arasında ciddi çelişkilerin varlığı da aşikar.

 Kısaca belirtmek gerekirse bu yasa tasarısının da  temelinde, öncelikle toplumun değil sermayenin ihtiyaçları var . Bugün her önümüze gelen yasada, tasarıda bizler bu neo-liberal dönüşümün izlerini görebiliyoruz.

Bu neo-liberal dönüşüm vahşi kapitalist bir sistem yaratmaya devam ediyor . Bu tasarının ilk halindeki mantıkta ortaya konan çıraklık yaşının 11’ e düşmesine yönelik teklifin temel mantığında da , kapitalizminin giderek daha fazla ihtiyaç duyduğu ucuz ama kalifiye eleman ihtiyacını karşılamaya dönük düzenlemeler içermekte. Neyse ki yapılan muhalefet sonucunda kısmi de olsa bu hatadan  şimdilik geri dönüldü.

Bugün önümüze gelen süreç ve anlayış şudur: Eğitimin amacını ve içeriğini piyasanın talepleri doğrultusunda yeniden belirlemeye yönelik “sözde reformlar” gündeme gelmiştir. İkinci adım eğitimin ve yetiştirmenin finansmanına yönelik reformlar. Üçüncüsü ise eğitimin toplumsal hareketlilikteki rolünü ve eşitlikçi politik işlevini Neo-liberalizmin Eğitim Gündemi yeniden düzenlemeye yönelik reformlar olarak şekillenecektir.

Bugün OECD ve Dünya Bankası'nın indirgemeci ve teknikçi “insan kaynakları” ve “insan sermayesi” yaklaşımı eğitimin her düzeyinde başat hale gelmiştir. Küresel kapitalizmin getirdiği yeni anlayış ile toplum yeniden şekillendirilerek, bireyin toplumsallaşması daha çok piyasa dolayımıyla gerçekleşmektedir.

  Görülüyor ki , eğitimin her düzeyinde ekonominin ve piyasanın talepleri doğrultusunda “insan gücü yetiştirme” hedeflenmektedir. İnsanları ekonomik süreçlerin bilgi ve beceriler yüklenilmesi gereken bir girdisi olarak değerlendiren bu yaklaşımlar içinde kişisel gelişme, verimlilik stratejileri çerçevesinde bireylerin daha hızlı ve etkin niteliklendirilmesine dönüşmektedir. Böylece “Aydınlanmacı birey modelinin yerini, küreselleşmeci liberal birey modeli almıştır.

Bu yüzden küresel kapitalizmin temel söylemleri olan rekabet, verimlilik, başarı, gibi bireyin kendini gerçekleştirmesini engelleyen ve bireyleri atomize eden bir anlayış bugün 1. Sınıftan başlayarak çocuklarımıza, torunlarımıza verilmeye başlanmıştır.

Toplumumuzda önemli bir değere sahip olan “dayanışma” duygusunun yerini bugün rekabet alarak öğrenciler bir yarış atı gibi görülmeye başlanmıştır. Oysa ortaya konması gereken anlayış öğrencilerin ilgi ve yeteneklerini keşfeden değil, keşfetmesini sağlayan, öğrencileri yönlendiren değil kendi özgür iradeleri ile seçimlerini yapmasına olanak sağlayan bir eğitim sistemini inşa etmektir. Ancak bu şekilde topluma, kendisine, çevresine, yaşama, yabancılaşmamış bir nesil ortaya çıkabilir
Başka bir deyişle anlatmak gerekirse, ulus devlet modelinin eğitim müfredatında standartlaştırılan bilgi önemliyken, şimdi standartlaştırılan performans önemli olmuştur.”

Yine bu süreçte rekabete dayalı girişimcilik kültürü başarı için temel uyaran olarak kabul edilmiş ve bu çerçevede öğrenci başarısını uluslararası müfredat standartlarına bağlama eğilimi bu yeni düzenlemenin ana öğesi olmuştur.

Burada gözden kaçırılmaması gereken olgu, bu tasarı ile devletin eğitime yaptığı sınırlı yatırımların minimize edilmesi ve kârlılığı hedefleniyor. Kesintili eğitim ile her bir kademe arasına konulması zorunlu hale gelecek sınavların sayısının artması, yeni bir kâr ve sermaye birikimi alanı yaratmayı planlıyor.

 Bu durum parası olanın dershaneye gittiği, olmayanın ise meslek eğitimi ile ucuz , nitelikli, işgücü yaratma sürecine dahil olması planlanmaktadır.

Bu noktada uygulamayı ağzının suyu akarak ve beğeniyle karşılayan Tüm Özel Öğretim Kurumları Derneği(TÖDER )'in yaklaşımı düzenleme sayesinde ortaya çıkacak sermaye birikiminin kimlerin kasasında toplanacağını açıklıyor.

Diğer yandan uygulama bu alandaki istihdamı da olabildiğince daraltacak, var olan güvencesiz ve esnek çalıştırmayı derinleştirecek. Kesintili eğitim ile birlikte binlerce sınıf öğretmeninin norm kadro fazlası haline gelmesi uygulamanın ilk somut sonuçlarından olacak.

Kapitalist eğitim sisteminin temel amaçlarından birisi de; bireyin CV'sini şişirmek ve işe yarayıp yaramazlığına bakılmaksızın bireyin çantasını sertifika çöplüğüne dönüştürmektir. Yeni uygulama ile hem devlette hem de özelde çok sayıda mesleki kurs ve sertifika programları açılacak.

Asgari yeterlilik gerektiren işlerde çalışabilmek için dahi bir kaç tane meslek kursu bitirmek ve sertifika sahibi olmak zorunlu hale gelecek. (İnşaat işçileri ile ilgili çıkan haberleri hatırlayın.) Böylece milyonlarca öğrenci, ücretli köleliği para ile satın almış da olacaklar. Başta öğretmenler olmak üzere kendilerine “üniversite okumak iş garantisi değil” açıklaması yapılan milyonlarca üniversite mezunu, şimdi farklı işler için sertifika sahibi olmak adına hem para hem de zamanlarını harcıyor. Tasarıya, Ulusal İstihdam Stratejisi ve Özel İstihdam Büroları gibi kapsamlı uygulamalarla birlikte bakmakta fayda var.

Diğer yandan tasarıda kız çocuklarının “elişi, el becerileri, çocuk bakımı, ev ekonomisi ve yönetimi” gibi alanlara yönlendirilecekleri boşuna yer almıyor. Türkiye Kadın Girişimciler Derneği' nin bir toplantısında konuşan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin' in tasarı ile ilgili ifadeleri fazlasıyla açıklayıcı.

“ 2008 yılındaki küresel finansal krizin ardından, kadın istihdamında 5 puanlık bir artış sağlanarak yüzde 30'lara ulaşıldığının altını çizen Şahin, bu oranın arzu edilen noktada olmasa da girişimcilik oranının yükseldiğini vurguluyor. “

Meslek edinme kurslarına devam eden 250 bin kursiyerin, 120 bininin kadın olduğunu söylüyor. Aslında uygulamanın tek sonucu kız çocuklarının okul ortamından uzaklaştırılması ve erken yaşta evlenmek zorunda kalmaları ile sınırlı değil. Asıl önemli sonuç, kadın emeği sömürüsünün küçük yaşlardan itibaren kitleselleşmesi, enformel sektörün vazgeçilmezi olan ve daha ucuz işgücü olan kadınların küçük yaşta merdiven altı atölyelerde ücretli kölelik koşulları ile yüzleşmek zorunda kalmaları olacaktır.

Özellikle son yıllarda hızlanan ve devlet desteğini de arkasına alarak sanayi bölgelerine meslek liseleri açma süreci, tasarı ile tüm sınırlarından kurtulacak.
Başta staj adı altında tüm güvencelerden yoksun bir çalışma tipi dayatmasının ardından, bizatihi üretim merkezleri (bacasız fabrikalar) haline gelen meslek liselerinde milyonlarca öğrenci ücretli köleler haline geldiler/gelecekler.

Bolu İzzet Baysal Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi öğrencilerinin, okullarındaki atölyelerde yaptıkları üretim ile okula sadece 1 yılda 2 milyon TL kazandırmaları bu nedenle fazlasıyla çarpıcı. AA tarafından kendisine mikrofon uzatılan Okul Müdür Yardımcısı İsmail Karakurt' un açıklamaları ise bu sömürü çarkını en net biçimde gözler önüne seriyor.

“Öğrencilerimize bu çalışmaları esnasında ödenen ücretler de var. Eğitim alıyorlar, iş öğreniyorlar ama para da kazanıyorlar. Özellikle maddi durumu kötü olan öğrencilerimiz aile bütçelerine de katkıda bulunuyor. Geçen yıl öğrencilerimizin aldığı toplam para 78 bin lira. Öğrencilerimiz çalışmasına göre para alıyor.

 Çalışma saatlerine göre asgari ücret kadar para alabiliyorlar. Bunu da almaları konusunda önlerinde herhangi bir engel yok. Öğrencilerimiz yaz döneminde de kış döneminde de çalışabiliyor. Dışarıdaki herkes sanayiye aracını götürebileceği gibi okulumuza da aracını getirerek her türlü işlemini yaptırabiliyor. Motor bölümünde ise İl Sağlık Müdürlüğünün tüm ambulanslarının, Abant İzzet Baysal Üniversitesinin tüm araçlarının bakım ve onarımını yapıyoruz.”

Bir eğitim emekçisinin yerini çoktan bir fabrika/işletme müdürü almış bile. Yukarıdaki ifadelerde esnek ve kuralsız çalışmanın açık ilanı var. Bu okul öğrencilerinin (işçilerin) ücretli köleliklerinin karşılığı olarak aldıkları toplam 78 bin TL ile 2 milyon TL arasındaki farkın arkasında bu artı değeri yaratan öğrencilerin azami sömürüsü olduğu öyle açık ki.

Sermaye, kapitalist üretim ilişkilerinin ihtiyaç duyduğu girişimci, rekabetçi, proaktif, teknolojik gelişmelere yatkın, en az bir yabancı dil bilen, ileri düzeyde bilgisayar kullanabilen genç bir işçi kuşağının bu uygulama ile başarıyla yetiştirilemeyeceğini düşünüyor. Çünkü sadece makine kullanmayı bilen ve teknik eğitimle sınırlanmış değil, üretim sürecini her yönü ile kavrayan ve ileriye taşıyan bir işçi tipolojisi hedefleniyor. Biliniyor ki, Türkiye tekelci kapitalizminin özellikle uluslararası ölçekte rekabet edebilmesinin temel koşullarından birisi budur. Şu anda değiştirilmiş olmasına rağmen, Çocuk işçiliği yaşının 11’e düşecek olmasına bazı sermaye çevrelerinin iştahla beklediği ama bu iştahını göstermeyerek itiraz ettiği  tavır ‘istemem yan cebime koy’dan ibarettir.

 Öyle ki İLO ve başka uluslararası sözleşmelere aykırı olan durumun, ileride çocuk işçiler tarafından üretilecek ürünlerin AB ülkeleri tarafından boykot edilmesi tehlikesi bile var. Bu nedenle, patronlar bu düzenlemenin çıkması için çok geniş bir toplumsal mutabakat şartı koyuyor. Sanırım işte tamda bu yüzden 11 yaş geri alındı. Yakın zamanda bunu tekrar önümüze getireceğinizi burada söylemem yerinde olacaktır.

YAPILAN DÜZENLEME NE OLURSA OLSUN  SERMAYENİN EGEMENLİĞİ İÇİN NE YAPILIRSA YAPILSIN, TARİHİN AKIŞINI DEĞİŞTİREMEYECEKSİNİZ.. ÇÜNKÜ ŞİMDİ SİZLER, VAHŞİ KAPİTALİZMİN MEZAR KAZICILARINI EN İYİ ŞEKİLDE NASIL YETİŞTİRECEKLERİNİN HUMMALI ÇALIŞMASINI YAPIYORSUNUZ...

Burada tekrar bir hatırlatma yapmak istiyorum.  ILO, çocuk isçiliğini tanımlama ve düzenleme ölçütü olarak istihdama kabulde asgari bir yaş belirlemeyi esas almıştır. ILO 1919 yılındaki Uluslararası Çalışma Konferansının ilk oturumlarında çocuk isçiliği konusundaki ilk uluslararası anlasmayı kabul etmistir (5 sayılı sanayide asgari yas sözleşmesi-1919). Bu sözleşme, 14 yasın altındaki çocukların sanayi İsletmelerinde çalışmasını yasaklamaktadır.

Daha sonra 1973 yılında bu konuda daha kapsamlı bir sözleşme olan 138 sayılı “Asgari Yas Sözlesmesi”7 kabul edilmiştir. Dönüm noktası olarak da tanımlanabilecek bu sözleşme, ücretli veya kendi hesabına çalışmasına bakılmaksızın bütün çocukları ve tüm ekonomik sektörleri kapsamaktadır. Bu sözleşme istihdama kabulde asgari yasa ilişkin en kapsamlı ve otoriter uluslararası tanımlamayı temsil etmektedir. Sözleşmeyi onaylayan ülkeler asgari yaşı sabitlemek ve çocukların çalıştırılamayacağı yaş aralıklarını tanımlamak zorundadırlar.

Türkiye 138 sayılı Asgari Yaş Sözleşmesi’ni 1998 yılında onaylamıştır. Bu sözleşme
kapsamında, Anayasa’nın 50. Maddesinde yer alan “Kimse yasına, cinsiyetine ve gücüne uymayan islerde çalıştırılamaz.

Küçükler ve kadınlar ile bedeni ve ruhi yetersizliği olanlar, çalışma şartları bakımından özel olarak korunurlar” hükmüne ek olarak, 4857 Sayılı Kanunu’nun 71. Maddesi ile çalıştırma yası ve çocukları çalıştırma yasağı ile ilgili düzenlemeler yapılmıştır. Bu kanuna göre; on beş yaşını doldurmamış çocukların çalıştırılması yasaktır.

Neo-liberalizmi liberalizmden farklı kılan temel yönü, sermaye birikiminin ulaştığı aşamaya bağlı olarak artık piyasa ilişkileri, toplumsal ilişkileri tanımlayacak ölçüde bir egemenlik biçimine dönüşmüştür.

Neo-liberalizmi tanımlayan bu temel eğilim, eğitimin içerik olarak dönüşümünün de çerçevesini belirlemiştir.

Eğitim için belirlenen genel çerçeve; kamunun egemenliğindeki eğitimin kaynakların rasyonel olmayan kullanımına neden olduğu, dahası tüketicilerin tercihlerine yeteri kadar cevap veremediği yönünde olmuştur.

 Bu argümanı tanımlayan bir diğer değişken ise, eğitimin birey için geleceğe yönelik bir yatırım olduğu yönündeki vurgudur.

 Dünya Bankası, OECD uzmanlarının özellikle son zamanlarda üzerinde durdukları eğitimin sermaye için yeni yatırım alanı olması yönündeki vurgular, böylelikle eğitim-sermaye ilişkisi yönündeki tartışmalar, sermayenin yeniden üretim krizine karşı yeni değerlenme alanı olarak eğitimin metalaşması yönüne kaymıştır.

Bugün  üniversitelerin var olan işlevleri, daha çok piyasa sürecinin gereksinimi olan nitelikli bilgi üretme yönünde yeniden tanımlanmaya başlamıştır. Girişimci üniversite olarak tanımlanan bu yeni tarz üniversite sisteminde nitelikli olarak tanımlanan bilgi, aslında piyasa sürecinde rekabette öne geçmeyi sağlayacak ve insanı değil de daha çok karlılığı temel alan bir bilgi biçimidir.

 Yani özünde insana ilişkin olan bilgi, yerini piyasa da karlılığa yönelik bilgiyi bırakmıştır. Eğitimin içerik olarak değişimine neden olan bir diğer değişme ise, bizzat eğitimin kendisinin sermaye için ayrıcalıklı karlı bir alan olmasıdır.

Sermaye birikiminin ulaştığı aşamaya bağlı olarak, gerek yerel gerekse uluslararası sermaye, eğitime yönelik yatırımlara öncelik vermiştir.

Neo-liberal uygulamaların eğitim açısından önemli bir diğer boyutu, kamusal harcamaların kısılması yönündeki vurgu olmuştur.

Bu vurgu eğitim hizmetlerinin arzını olumsuz yönde etkilerken, neo-liberal yönelimli politikalar diğer yandan bireylerin harcanabilir gelirlerinin hızla düşmesine yol açtığı oranda eğitime olan talebin de düşmesine neden olmuştur.

 Bireylerin harcanabilir gelir düzeylerinin düşmesi, neo-liberal politikaların özünde toplumsal zenginliğin yeniden dağıtılmasına ilişkin politikalarının sonuçlarını vermesi anlamında analiz edilmesi gerekiyor. Ve böylece eğitim de neo-liberal politikalar açısından diğer metalardan hiç bir farkı olmayan bir meta olarak tanımlanmıştır.

Sonuç olarak eğitim siteminde gerçekleşen ve eğitim hakkının ortadan kaldırılmasına neden olan tüm bu uygulamalar karşısında, alternatif bir çerçeve, ne var olan eğitim sistemini savunmak ne de güç ilişkileri dolayımıyla,  sermayenin devlet kanalıyla oluşturduğu piyasa yönelimli sistemi savunmak gerçekçi olamaz.

 Alternatif bir çerçeve için eski eğitim sisteminin olumsuzlukları ile bu olumsuzluklarla eklemlenen neo-liberal uygulamaları deşifre etmek gerekiyor.

Böyle bir çaba/ alternatif bir çerçevenin gerekliliğini aşağıda sıralayacağımız başlıklar altında ele alabiliriz:

-Eğitim, hiç bir ayırım gözetmeksizin tüm insanların gelişmelerini sağlayan en temel haktır.

-Geniş kitleler için yoksulluğa karşı direnebilmenin önemli bir aracı olan eğitim olanaklarından eşit bir biçimde yararlanma fırsatı uygulanan politikalar sonucu gün geçtikçe ortadan kalkmaktadır.

-1980′li yıllarda uygulanmaya başlanan neo-liberal politikalar toplumsal hayatın tüm alanlarını tahrip etmiştir. İnsanların en temel haklarından olan eğitim olanaklarından eşit bir biçimde faydalanma hakkı da bu süreçten büyük ölçüde etkilenmiştir.

Bir taraftan neo-liberal politikalar sonucu hem gelir dağılımında ortaya çıkan bozulma, hem de kamu harcamalarının bu politikalar doğrultusunda kısılması, çalışan kesimlerin eğitim hakkına bir darbe indirmiştir. Bu politikalara ek olarak eğitim alanının kendisinin neo-liberal ilkeler doğrultusunda düzenlenmesi, çalışan kesimlerin eğitim olanaklarına ulaşma yollarını büyük ölçüde tıkamıştır.

-1980’li yıllarla birlikte uygulamaya sokulan neo-liberal politikalar özde sermaye birikimi için temel değişkenler olan verimlilik, etkinlik ve rasyonellik adına, eğitimi piyasada alınıp-satılan bir mal haline getirerek, piyasanın bir girdisine dönüştürmüştür ve bu süreç devam etmektedir.

-Bu süreçte katkı payı adı altında öğrenci harçları uygulamasıyla kamusal bir hizmet olan eğitim olanaklarından faydalanmak paralı hale getirilmiştir.

- Özelleştirme politikalarının bir uzantısı olarak tüm eğitim alanında özel eğitim kurumlarının açılması hızla artmıştır. Sayıları hızla artan özel eğitim kurumlarına devlet kısıtlı kamu kaynaklarıyla önemli oranda her türlü desteği vermektedir.

-Eğitimin ticarileştirildiği bu uygulamalar kamuya ait eğitim kurumlarında yetişmiş öğretim kadrosunun özel eğitim kurumlarına transferini gündeme getirerek kamuya ait eğitim kurumlarının işleyişini iyice zorlaştırmaktadır.

-Eğitimin sorgulayan yanının önündeki temel engel, öğrenciyi bir müşteri olarak algılayan ve öğretim elemanını ve öğrenciyi piyasanın istekleri doğrultusunda biçimlendiren ve yönlendiren neo-liberal eğitim politikalarıdır.

-Eğitimin alınıp satılan bir mal haline getirilmesi, eğitimin en temel özelliği olan, özgürleştirici içeriğinin boşaltılması anlamına gelmektedir. Eğitimin özgürleştirici dinamiğini yaşama geçirecek yeni uygulamaların önerilmesi ve talep edilmesi bu alandaki en acil sorunlardan biridir.

-Eğitimin temel amacı, öğrencinin ve eğiticinin tüm düşünsel potansiyellerini açığa çıkarmak olmalıdır. Bu nedenle ezberci eğitim yerine katılımcı eğitimin geliştirilme yolları aranmalı ve talep edilmelidir.

-Kısıtlı kamu kaynaklarının özel eğitim kurumlarına aktarılmasına son verilmelidir.

 Bir kamu hizmeti olan eğitime bütçeden ayrılan pay şov amaçlı değil, öğrencilerin ve eğitim emekçilerin sorunlarına gerçekçi bir çözüm sunmak amacıyla kullanılmalıdır.
-Gelir dağılımının iyice bozulduğu bir toplumda ‘eğitime katkı” payı adı altında öğrencilerden alınan harçlar kaldırılmalıdır.

-Ünivesitelerin devlet ve sermaye  karşısında özgürleşmesi için gereken düzenlemelerin yapılması gerekiyor.

-Üniversitenin de ayrıca kendi içinde, kendi bileşenleri arasında katı hiyerarşik yapılanma yerine katılımcı ve bileşenleri özgürleştirici bir yeniden yapılanmanın yolları araştırılmalı ve talep edilmeli.

Yüz binlerce ataması yapılmayan öğretmenin mahkum edilmek istendiği hayata, KPSS çilesine, intihar eden öğretmenlerin içine itildiği ruh halini görmek istemeyen,

• Zaten olumsuz koşullarda çalıştırdığınız  eğitim emekçilerine, her geçen gün daha fazla angarya iş yüklemeyi hedefleyen,

• Performans diye diye, eğitimcileri daha fazla köleleştirmeyi amaçlayan,

• Eğitim hizmetinin kamusal, parasız ve nitelikli olması gerekliliğine rağmen, daha fazla ticarileştirmek isteyen,

• Çocuklarımızı sınavlara velileri de dershanelere daha fazla bağımlı hale getirmeyi amaçlayan   Politikalara derhal son verilmelidir.