TAZE ÇİĞ KÖFTE, BEĞENMEZSEN GERİ GETİRRR

Uzun ve yorucu bir şehir turundan sonra Hasan Paşa Hanı’na ulaşıyoruz... Burada mola verip çay içmek bize iyi gelecek.. Bu han Osmanlı valilerinden olan Vezirzade Hasan Paşa tarafından 1572 yılında yaptırılmış... şimdi ise içinde bir sürü kafeler, restaurantlar, kitapçılar ve antikacılar var... Hemen yanında da Ulu Cami bulunmakta...

Hanın hemen girişinde genç bir Amed’li çiğ köfte satıyor…Önünde kocaman bir bakır sini, hem yoğuruyor hem bağırıyor:  “Buyrun, buyrun, taze çiiiğ köööfte, beğenmezsen geri getiiir”  

Girişin biraz daha ilersinde rengarenk puşileri görüyoruz… ilgimizi çekiyor, Amed’li başka bir delikanlı hemen yanımıza geliyor… Buraları fazla turistik geliyor bana, uzaklaşmak istiyorum ama ne mümkün… Delikanlı bize puşi bağlamayı kendine görev bilmiş… Onu kıramıyoruz… bu kadar şahane renklerin arasında kararsız kalıyorum, hepsi bana güzel görünüyorlar… Ben kırmızı da karar kılıyorum, Reyhan yeşil olanını seçiyor…

İçersi çok güzel, tam karşıda bir tezgah, bir sürü ünlü kişinin resimleri… resimlere dikkat edince yelpazenin oldukça geniş olması bizi güldürüyor… En solda Che, hemen altında Apo, onun yanında Ecevit… üstte Atatürk, solunda Hz. Ali, sağında Ahmet Kaya, altında Yılmaz Güney…Yılmaz Güney’in altında ise Fethullah Gülen… Ne ararsan var yani…

Hanın avlusunda, tam ortalarda bir masaya oturuyoruz, çay ısmarlıyoruz… Ömer, yarın buraya kahvaltıya gelelim, diyor… Bu fikir çok hoşumuza gidiyor, buraların kahvaltısının ününü çok önceden duymuştuk zaten… Çay yorgunluğumuzu bir nebze aldı, gezmeye devam edebiliriz…

Hasan Paşa Hanının hemen yanında Ulu Cami var… Diyarbakır Ulu Camii, surlar üzerinde Harput Kapısı ile Mardin Kapısı'nı birleştiren eksenin batısında…İslam'ın 5. Harem-i Şerifi olarak kabul ediliyormuş zamanında... Güzel bir cami, Anadolu’daki bir çok cami gibi kiliseden bozma olduğu anlaşılıyor… özellikle ilginç bir mimarisi olan minaresi kendini ele verdiriyor… Dört köşe, eskiden çan kulesi olduğu anlaşılan kuleye sonradan yuvarlak, minare şeklinde bir ekleme yapılmış… Genelde Anadolu’da bu adet vardır ama bu kadar belirgin olanına ben rastlamamıştım desem yalan olmaz… Bence Anadolu’nun bir kültürler karışımı olma halini çok güzel yansıtmış bu durum…

Ulu Cami çıkışında biraz ilerleyince çarşıya, Shewitî’ye geliyoruz… Kazancılar, bakırcılar, bit pazarı, mobilyacılar, ketenciler, ayakkabıcılar…

Diyarbakır dayak yemiş bir çocuk gibi… her yanında morluklar var, yaraları hala kapanmamış… ama yine de gülümsüyor bizlere çocuk gözleriyle, bütün çocuk saflığıyla ve öyle mahçup…

Akşam bir türkü bara gidiyoruz, Frekans… Couchsurfing’ten Sabahattin ile telefonda konuştum, tanışmak için onu da oraya çağırdım… Bizim Sabo ile nihayet o akşam karşılaştık türkü barda… Çok düzgün bir insan Sabo, samimi ve sıcakkanlı ve yakışıklı… Hemen muhabbete giriyoruz, Ömer’in arkadaşı Osman’la da tanışıyoruz bu arada… Amed’de, Amed’lilerle güzel bir gece geçiriyoruz…

Bir andan bir babadan gelmişiz
Biz buna etmişiz iman Zülali
Eğer böyle ise niçin olmuşuz
Biz size siz bize düşman Zülali...

….  devamı haftaya…..