ÜNZİLE'LERE GİDİYORUM

Reyhan uyumaya başladı, kulaklığı alıyorum yavaşça ondan… Etrafta olan bitenleri izlemeye devam ediyorum… ilerde oturan genc kadın, çocuğun ağlamasından ne yapacağını şaşırmıs vaziyette, yanındaki de yüzünü ekşitmiş ağladı ağlayacak… daha büyük olan diğer 3 tanesi etrafta dolanıyorlar… Kadının yüzünü tam olarak göremiyorum, ama yandan gördüğüm kadarıyla çok genç olduğu anlaşılıyor, ama sadece dikkat edilirse.. biraz öne doğru eğilip yüzünü iyice seçip yaşını tahmin etmeye çalışıyorum, taş çatlasın 30’dur… ama gözlerindeki yorgunluk, acı, çaresizlik ve yalnızlık onu çok daha yaşlı gösteriyor… ellerine gidiyor gözüm, nasırlı ve çatlamış… kimbilir neler yaşıyordur diye iç geçiriyorum içimden, kendi halime bin defa şükrediyorum…

Tüm dikkatimi kadına vermiş onu izlerken kulağımda Sezen Aksu bana başka bir kadın hikayesi anlatıyor, Ünzile… insanın içini yakan bir şarkı bu, tüylerini diken diken eden, bir taş gibi insanın bağrına oturan… Varmadan sekizine, ergin olur Ünzile, hem çocuk hem kadın, onikisinde ana… Işte diyorum, Ünzile karşımda oturuyor, kimbilir kaç koyun etmistir o da… kendini “insan” diye adlandıranların insan yerine koymadıkları, evlattan bile sayılmayan, babasının dölü, kocasının avradı, tarlada ırgat, evde köle… onlar en gerçek halleriyle hiç uzakta değiller, hemen yanıbaşımızdalar… susuyorlar, saklanıyorlar…

Ünzile; acının adı, sömürülmenın adı, şiddettin ve acımasızlığın adı… Ünzile haksızlığın ve adaletsizliğin adı, yoksulluğun adı, çaresizliğin adı, suskunluğun adı … Ünzile karanlığın adı, korkunun adı, hiçliğin adı, utancın adı... Ünzile yalnızlığın, hüznün adı, sonsuz sabrın adı…

Bir seyler yapmak mümkün mü, bilmiyorum… Kendilerine “insan” denenler buna izin verirler mi?  kendilerine “insan” denenler işlerine gelen bu düzeni değiştirirler mi? It ürüyor kervan yürümeye devam ediyor… kadın Ünzile susuyor, susturuluyor, onlar hiç birşey duymak istemiyorlar cünkü…

Onlarla başa cıkabilir miyiz, o kadar gücümüz var mı? Işte burada duralım diyorum kadınlar olarak… Kadın, gücünün farkına vardığında bu düzen değişecek, biliyorum, mutlaka değişmeli… Ünzile bana çok mu uzak, hayır… ikimiz de kadınız en azından, güçlüyüz, akıllıyız… Ünzile’nin bana ihtiyacı yok, belki benim ona ihtiyacım vardır gerçekleri anlayabilmem için… Bu hikayeler dünyanın her yerinde, kadınlar her yerde aynı dertlerin sahipleri... Aklıma Nazım Hikmet’in muhteşem şiiri geliyor, ezberimde olanı mırıldanıyorum sessizce, kendi kendime... şarkı bitmiş, Ünzile susmuş çoktan…

Ve kadınlar
bizim kadınlarımız:
korkunç ve mübarek elleri
ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
anamız, avradımız, yarimiz
ve sanki hiç yaşanmamış gibi ölen
ve soframızdaki yeri
öküzümüzden sonra gelen
ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız
ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki
ve kara sabana koşulan ve ağıllarda
ışıltısında yere saplı bıçakların
oynak, ağır kalçaları ve zilleriyle bizim olan
kadınlar,
bizim kadınlarımız…


Devami haftaya....