UY AMAN AMAN, BURASI ADIYAMAN

Saat 16:00 civarlarında Adıyaman’daydık..  Yaklaşık 4 saat tuttu Diyarbakır – Adıyaman yolculuğu... Yolculuk değil de sıcak bizi yordu galiba... Daha otobüsün içindeyken Kadir’i görüyoruz... Sevgili Kadir bizi karşılamaya gelmiş, onu görünce seviniyoruz... Kadir en sevimli haliyle dostça gülümsüyor, kucaklaşıyoruz, hemen sırt çantalarımızı alıp arabaya koyuyor...

Kadir’i Reyhan Viyana’dan iyi tanıyor, orada öğrenciydi ve başarıyla okulunu bitirip memleketine geri dönen nadir insanlardan biri o... Bizim Adıyaman’a geleceğimizi duyunca, onlarda kalmamızı istedi, biz de severek kabul ettik... Couchsurfing arkadaşımız Cihan’ı arayıp onda kalamayacağımızı söylemek istedim ama ona ulaşamadım, sonra tekrar ararım diye düşünüyorum arabayla Kadir’lere giderken...

Kadir Viyana’yı soruyor, Reyhan ile ortak tanıdıklarından bahsediyorlar... Havadan sudan ama en çok da Viyana’dan konuşa konuşa ulaşıyoruz eve... Kapıyı çok güzel bir genç kız açıyor, yemyeşil kocaman gözleri ışıl ışıl... Aydınlık yüzü  güldüğünde daha da aydınlanıyor sanki... Pırıl pırıl bir genç kız Kadir’in kardeşi Nihan... Nihan’ın ardında bir genç kadın, sevimli ve anaç... abla Sümeyra... Onun bacaklarına sarılmış, kocaman simsiyah gözleriyle bize merakla bakan dünyanın tatlısı minik Sude Naz... Ve en arkada anneleri Asuman hanım... 



Hepsi bizi kapıda karşılıyorlar, bu samimi karşılama, bu sıcaklık, bu içtenlik bizi sarıp sarmalıyor... Kızlar harikalar, Kadir’in ailesi muhteşem... Kocaman bu evde huzur verici bir ortam var...  

Hemen ellerimizi yüzümüzü yıkıyoruz, tertemiz mis kokulu bembeyaz havlularla kuruluyoruz... Ne zamandır bizi bekliyorlarmış, sofra hazırlanmış bile... Üzeri binbir çeşit muhteşem yemeklerle bezenmiş masa bizi bekliyor tüm ihtişamı ile... Adıyaman’ın en güzel tatları burada, Asuman hanımın maharetli ellerinden çıkmış bizi bekliyorlar...

Kadir’in babası, dayısı ve sevimli dedesi geliyorlar, onlarla da tanışıyoruz ve hep birlikte yemeğe oturuyoruz... Asuman hanım gururla yemeklerini bize tanıtıyor... Arada kısaca tariflerini veriyor... İçinde  küçük yuvarlak bulgur köfteleri olan yemeği tabağımıza koyarken ekliyor: ‘’Biz buna analı-kızlı deriz, içinde sadece Adıyaman’a ait otlar vardır.’’  Tadı nefis, gözüm masanın tam ortasında içli köftelere takılıyor, dehşetli güzel görünüyorlar... 



Çok uzun zamandır bu kadar güzel bir sofraya oturmamıştım... Herşey o kadar mükemmel ki, insan yemeden duramıyor... Yediğim muhteşem içli köftenin ardından suyumu yudumlarken, annemin sağlıklı yeme adına sürekli söylediği bir dörtlüğü mırıldanıyorum:



‘’Ye yağlıyı, iç suyu, donarsa donsun.
  Ye tatlıyı, içme suyu, yanarsa yansın!!

Konu, yemeklerden vecizelere kayıyor ve Nihan, Adıyaman ile ilgili vecizeler sıralıyor neşeyle, anlayamayacağımızı tahmin ettiklerinin açıklamasını da yapıyor hemen:

Sıçanın zilhasının evi ( eski ev için söylenirmiş)

İrehen ektim evrek evrek
Gene dadandı kara leylek

Don evin dordurması
Dokuz evin hanım ablası ( kendini beğenmişler için söyleniyormuş)

Kara sarı mor deri
Yeşil çalar çengeri (çok zayfflamış olanlar için)

Güle oynaya yemeklerimizi bitirdikten sonra Kadir, hadi hazırlanın dordurma yemeğe gidiyoruz, diyor... Adıyaman’ın ışıklı gecesinde yolda ilerlerken, Kadir bir türkü tutturuyor neşeyle:

uy aman aman aman
burası adıyaman
alem düşman kesilir
seni sevdiğim zaman

düz dara yar düz dara
yar zülüfün düz dara
doksandokuz yarem var
sen açtırdın yüz yara...



Haftaya : Krallar ve Tanrılar