YAŞAMIN DAYANILMAZ VAROLUŞ DENGESİ

İnanç; insanın kendini tanımlama durumu, kendini kabul ettirme yollarından biri, bir var olma biçimi… Bazen var oluş nedeni, bazen teklik, bazen de çokluk içinde kaybolma… İnsanın, bir yerlere ait olma isteği ve en karşı konulmaz ihtiyacı… Bazıları için hayatın sırrına erme yöntemi, bazıları içinse yaşamın kandırmacası… Bazıları için hayatla hesaplaşma, bazıları içinse insanı diğer insanlardan nefret etmeye vardıran afyonlu bir iksir… Bazıları için kendini derin sulara güvenle bırakabilme, bazıları içinse çelişkilerle dolu dalgalı ve tehlikeli bir okyanus… Bazıları için sağlığın, bazıları için hastalığın nedeni…

İnanç, bazıları için sonuç iken, bazıları için sebep olabilir… Kabullenme ve teslimiyettir çoğu zaman…Bazıları için tutunacak dal iken, bazıları içinse küfürdür… Bazıları için sadece alışkanlıkken, bazıları içinse anlamsız ve yalan hikayeler bütünüdür…Bazıları için aydınlık bir yol iken, bazıları içinse karanlık bir tüneldir inanç… Bazıları için dağların en tepesindeki tarifsiz huzur iken, bazıları içinse dipsiz karanlık kuyudur… Bazılarına göre pranga, bazılarına göre özgürlüğe atılmış bir adımdır inanç…

Gerçek hayatımız işte bu ikilemlerin arasında gelip giden bir sarkaç misalidir, bir yanda ruhumuzu besleyen ilim varken, diğer yanda aklımızı besleyen bilim…Birisi soyut tarafımız, diğeri somut…Hayatin dengesi… İkisi de, hayatin birbirini tamamlayan yanları, birini diğerinden üstün kılmak ne kadar doğru?  Dostoyevski, "insan kendini öldürmemek için icat etmiştir tanrıyı" der.  Homosapiens’ten beri varsa bu denge eğer ve eğer bunu yok edip atamıyorsak beynimizden, silemiyorsak hayatımızdan, neden bununla birlikte ama en güzel şekilde yaşamıyoruz? Neden herkes herkesi inançlarıyla yargılıyor? Neden kendi inancımızın üstünlüğü ve doğruluğu adına kavgalar yapıyoruz?  Neden kendi inandiklarımızı diğer insanlara dayatıyoruz? Böyle yapmakla ne kazanacağız? Ateistlik bile bir inanç değil mi zaten? Doğru nedir?  Yanlış nerdedir? Bıraksak herkes inancıyla yaşasa, kendi ruhunun tanrısını bulsa…

İki insan bir noktaya bakar dururlar,
herkes kendi gördüğüne doğrudur der ya.
Benim için benim hayalim doğru be insan,
senin için senin hayalin doğrudur ey can.

İnsana yön göstermek çok zor be ey can,
ruhun alabildiğini aklın anlamaz.
Senin yüreğinde yatan en doğrusu can,
senin ruhunda yatan en doğrusu be insan.

Bu bir masal bir hikaye değil be ey can,
doğada var bu gerçekler anla be ey can.
Doğa sana tüm gerçeği söylüyor ey can,
doğayı anlamazsan çok zor be ey can.

Senin doğan senin ruhun, saygı göstersen,
sevgini hiçbir zaman eksik etmesen,
aklın gücü ruhuna yetmez be ey can,
aklın gücü doğana yetmez be insan.

diyor Arto Tunçboyacıyan bir şarkıda, ne de güzel diyor...  

Bugün biricik oğlum CAN’ın doğumgünü... Benim oğluşum 18 yaşında oluyor, 17 ocak 1994 de bir CAN geldi dünyaya... Bu şiir ona bir hediye olsun...  ALDIRMA SAKIN SANA SÖYLENEN YALANLARA, KANMA SAKIN SİSTEMİN TUZAKLARINA... SENİN RUHUNDA YATAN EN DOĞRUSU BE CAN!