YAZMAK; GÖNÜL İŞİDİR...

Kelimeleri buluşma noktasına tam vaktinde getirmek, söylemek istediklerini satırlarla ifade edebilmek, düşüncelerini kağıda dökebilmek… Duygusal yoğunluğun kağıda yansıyan ifade biçimi, muhayyel fikirleri dışarıya aktarmanın en etkili yoludur yazmak…

Kimine sıkıcı gelse de, kimine göre ufku genişleten,  dimağ açan,  fikirlerin kanıtlı tasdikli halidir yazmak…

İnsan yazmaya gönül verir, zaman ayırır, kelimeleri buluşturur, bir araya getirir. Fikirlerini oluşturan kelimeleri bir çerçevede toplar. Başkalarına hitap eder, kendi düşüncelerini duyurmayı sağlar. Gerek eleştirilir, gerek beğeni toplar. Gerek bir fikrin savunucusu olur, gerekse beğenmediği bir konuda söz sahibi…

Böyle bir şeydir yazmak, biraz yürek ister. Çünkü kanıt hep ortadadır. Kıvırma şansın azdır. Yeri geldiğinde karşına çıkar. Bazen onur verir, bazen can sıkar…

Gönül işidir yazmak zorla yapılmaz. Kiminin ekmek parası, kiminin zevk aracıdır. Ama dedim ya gönül işidir yazmak zorla yapılmaz…

Kimi kitap çıkartır yazar olduğunu zanneder. Ama yazılanlar boş laf kalabasıdır. Yazmayı sevmez… Oturur başına ne yazsam diye ama bir şey bulamaz. Kime sataşayım, kimin açığını yakalayım, kimi rezil rüsva edeyim, kimin açığını dillere dolayayım, kimi kime düşüreyim diye bakar…

Neyse bulur kendine bir malzeme sakız gibi çiğneyerek, kağıda döker. Aslında ne yapmak istediğini, ne yazmak istediğini kendisi de bilmez...

Maksat gaye budur; ‘’Yazmak için yazdım, yazmak zorundaydım yazdım, bugün yazma günüydü yazdım, bunun için yazdım’’... Mesele budur aslında...

Bugün bir şeyler bulur, kendi kendine karşındakine gönderme yapar,  geçirmeli yazı  yazar. Bugün Ali’ye, yarın Veli’ye… Peki sonuç ne olur? Yarına malzeme kalmaz…

Yazmayı sevmeyen kişiyse bir de, yazacak bir şey bulamaz sonra yazı yazmayı bırakıp film izlemeye başlar, tatile çıkmak için gün sayar…

Ama iş prestije gelince bu tipler mangalda kül bırakmaz… Para için yazı yazarak, aslında yazmayı sevmeyerek canın istediğinde sadece söz sahibi olmak ister…

Birilerinin gölge yazarı olmayı tercih eder. Yazdıkları kendi fikirleriyle çelişse bile yazmaya devam eder. Önceki yazıları, şimdiki yazılalarıyla sürekli çelişir. Önceden haksız yönde saldırdığı, itham ettiği kişileri menfaati için bugün yanına alır. Yani kimin arabasına binerse, onun düdüğünü çalar... Yani yarın ne olacağı belli olmaz...

İş, meslek tecrübesine gelince enaniyetini aşıp çocukluğuna, hatta bebekliğine iner. Bu dalda en eski olmayı marifet sanar. Kendini 40 yıllık meslek erbabı görür, karşısındakini meslekten saymaz. Belgeli kanıtlarla övünmeyi tercih eder.  Çoğu bilmez ne de olsa. Ama bu kişiler hırsızı mağdur, mağduru hırsız yapar… Sonra da işinin ehli gibi hatalarını gizleyip köşelerde yer alır...

Yanlışlarla dolu geçmişiyle övünür…

Kendine bakmaz, O’na Bu’na sataşır durur…

İşte bazen yazmak budur,

Kimileri için maalesef yazarlık budur…