YOLLARIMIZ AÇIK OLSUN

Bu negativ duygular insanı insanlıktan çıkarmakta, canavarlaştırmakta adeta... yazılarımı takip edenler bilirler, ben bu duygulara savaş açmış bulunmaktayım... Bu duygularıma yenilmemeyi öğreniyorum... Benim yolumda sadece kabullenmek var artık... kabullenmek ve hayatın akışına teslim olmak... rüzgarın önünde bir yaprak misali özgürce savrulmak...  ve girdiğim bu zahmetli ve uzun yoldan çıktığımı hissettiğimde ise durup soluklanıyorum ve titreyip kendime geliyorum yeniden...

Son 3 gündür yazdığı yazılardan anladığım kadarıyla, Serdar Turgut’un bugünlerdeki ruh hali ve hayata baktığı pencere benimkiyle az çok benzeşiyor... kendisini ruhsal bir aydınlanmanın eşiğinde görüyor yazar... uzak doğuya yaptığı bir gezi hayata bakışını tamamen değiştirmiş... yaşamı boyunca tonlarca kitap okumuş, binlerce film seyretmiş, sanatın bir çok dalına ilgili, gençliğinde „vahşi Amerika“ da sıradışı hayatlar yaşamış birinin, hayatının sonbaharında 3 günlük uzak doğu gezisiyle ruhunda önemli dalgalanmalar olması ilgimi çekti... Çünkü ben de son 6-7 aydır benzer duyguları yaşamaktayım, ama bunun olması için benim başıma daha ağır bir saksının düşmesi gerekmişti...

Bir çok kimseye sıradışı geldiği için sevilmez belki ama ben onu zevkle okuyanlardanım... gereğinden fazla zeki, kültürlü ve entellektüel bulurum onu... ayrıca yazılarındaki esprilerini anlayıp da onlara gülebilen ender insanlardan biriyimdir belki de... bir çok düşüncesine de katılırım...

Serdar Turgut’un seri halinde yazdıkları bana çok tanıdık... İnsan kendine benzeyen, aynı yolda yürüyen, aynı ideolojiyi paylaşan insanlarla karşılaştığında sevinir ya, ben de bu yazıları okuduğumda öyle sevindim işte... yabancı bir diyarda tesadüfen bir dostla yolda karşılaşmak gibi bir şey bu...  ya da kendini çok yalnız hissettiğinde ansızın telefonun çalması ve sıcak bir sohbete denk düşmek... insanın kendi gibi düşünen, hisseden başka insanların var olduğunu bilmesi hoş bir duygu... bu insanları hiç tanımasa, onlarla karşılaşma ihtimali hiç olmasa bile... 

Serdar Turgut, geçenlerde Tayland’a geziye gitmiş ve orada nehirde sal ile gezerken nehir kıyısında çok kötü şartlarda yaşayan insanların, bu kötü şartlara rağmen neden gözlerinde mutluluk ışığı olduğunu merak etmiş... bu çok fakir insanların nasıl olup da huzuru yakaladıklarını anlamaya çalışmış... ve kendi deyimiyle „ mutluluğun anahtarını “ keşfetmiş...

Okuduğu bir kitaptaki (Charlotte Joko Beck'in yazdığı Nothing Special- Living Zen ) hayat felsefesini kendisine ilke edinmiş... Ben de burada kısaca özetini çıkarmak istiyorum yazdıklarının... Bu Zen felsefesine göre acı ve kötülüklerle dolu olan hayat, durmadan akan bir su ve bizlerin yaşamları bu suyun kenarında oluşan küçük girdapçıklar... İnsanlar ne kadar tüm acılara ve kötülüklere karşı kendilerini savunmaya çalışsalar da bundan kaçarları asla yoktur ve içgüdüsel olarak, herşeye sahip olmanın mutluluğu getireceği gibi çok yanlış fikirlere inanırlar... Ve işin kötüsü ise;  etrafımıza kaleler örüp kendimizi kötülüklerden ve mutsuz olmaya karşı korumaya aldığımızı sanırken, dönmekte olan girdabımızın iyice yavaşlaması ve pislenip kokmaya başlamamızdır... yani durmadan dönen girdabımızın, önümüzde akmakta olan suya şiddetle ihtiyacı vardır...

Ve devam ediyor, aynen aktarıyorum: „Yani güzelliklere sahip olduğumuzda bunun sonuna kadar kıymetini bilerek yaşayacağız ama hemen sonra sürpriz bir kötülük ve üzüntü geldiğinde şaşırmayacağız, yalpalamayacağız. Onların da hayatın akmakta olan suyunun bir parçası olduğunu onların da bizi bir şekilde besleyeceğini göreceğiz. Bir düşünür 'Önünde akmakta olan suda çöp görsen de sev biraz sonra gül de görsen sev' demiş.”

Orada dere kıyısında maddi fakirlik içinde yaşayan ruhları sonsuz zengin insanları anlatıyor yazar... ve yazının sonunda yazdığı bir cümle bana daha da iyi geliyor... Bu yıkık dökük evlerin hepsinde mutlaka bir köpek varmış... çünkü köpek, akan hayat suyunun bir parçasını temsil ediyormuş orada... Bir su kenarında, hem de köpeğim Viski ile yaşamak düşüncesi daha da kuvvetleniyor bende artık... Ve önümde sonsuza kadar uzanan mavi denizin ve onunla nerede birleştiği belli olmayan masmavi gökyüzünün ruhuma doldurdugu inanılmaz huzurla ve sınırsız özgürlükle...  Bunu mutlaka yapacağım... Vedat Türkali’nin de dediği gibi: Bir gün mutlaka....  

Ve yazar hayatını değiştirmenin yanında bir şeye daha karar vermiş... orada o evlerde bir müddet o insanlarla birlikte yaşamak... Buna benzer düşünceler benim de aklımdan hep geçmekte... geçen seneden beri aklımda olan bir şeyi umarım bir gün ben de gerçekleştiririm... Moğolista’nın boz kırlarından birinde kurulmuş bir çadırda, Tibet rahipleriyle birlikte, teknolojiden tamamen uzak, çok az yiyip içerek, çok az belki de hiç konuşmayarak, bolca meditasyon yaparak, sadece güneşin doğuşuna ve batışına tanıklık ederek, bozkırın ve çölün ucsuz bucaksız sarılığının insana verdigi o inanılmaz özgürlük duygusunu içime sindirerek bir müddet yaşamak...

Sevgili Serdar Turgut’un bu yazıyı okuma ihtimali hiç yok ama ben yine de ona iyi dileklerde bulunmak istiyorum... Yolu açık olsun... Bilinmez, belki bu dileğim ona enerji olarak ulaşır...

Belma BALCI