ZAMAN AKIP GİDİYOR, HEPİNİZE İYİ BAYRAMLAR

derken bir bakarsın emekli olmuşsun, tabii ki hayattan değil ama, işte yapılacaklar azalmıştır, ev ve aile rutine oturmuştur, çocuklar büyümüş sana ihtiyaçları pek kalmamıştır, yani sanki.. çok zamanın var gibidir... Oysa zaman hızla akıp gitmektedir, birden paniğe kapılırsın, kendinle hesaplaşmalar başlar.

Kanaltürk'te Tuncay Özkan'ı izliyorum, daha doğrusu sık, sık kesilen elektrik yüzünden izleyemiyorum. Elektrik yeniden geldiğinde program değişmişti, keyifli bir pazar programında Paris tanıtılıyordu. Birden anılar üşüştü, o güzelim şehri çok özlediğimi hissettim, bir daha ne zaman ziyaret ederim bilemiyorum, hayat tabii hiç belli olmaz. Öyle güzel, öyle özgür, öyle şık bir şehir ki, 2000 yıllık tarihini söylemiyorum bile. Ne savaşlar görmüş, ne işgaller yaşamış ama tarihi dokusu, sanatla ilişkisi hiç bozulmamış, her gidişimde hep değişik bir yanını keşfeder, hayran kalır, bir o kadar da üzülürüm, kendi şehrim, güzel (maalesef şu an güzelliği tartışılır) İstanbul'umu düşünürüm. Nasıl hoyrat davranılmış güzelim İstanbul'um tüm bu hoyratlığa karşı hala direnmekte....

Neyse zamandan bahsediyorduk, yine geldik bir yılın sonuna, nasıl da çabuk geçmiş, yaşlıların marazi bir bencilliği olur, bunu kendi ailemde bile gözlemleyebiliyorum, evet sizleri çok severler, çok özlerler, çok endişelenirler, çok üzülürler, sonra birden konu dağılır ve yine gece iyi uyuyamadıklarından, ağrılarından vs bahsetmeye başlayıp kendilerine odaklanırlar.. yanlış anlamayın hepimiz Allah izin verirse yaşlanacağız, aynı şeyler hepimiz için geçerli olacak, demem o değil, insan yaşlandıkça daha bilgeleşeceğine, daha hoşgörülü olacağına neden böyle olur diye sorgulardım kendimi...

Oysa şimdi anlamaya başlıyorum; kızım küçüktü, bense çok genç, 2000 yılında ben kaç yaşında olacağım, kızım kaç yaşında olacak, hayatımızda neler değişecek, 2000 yılı bize ne getirecek hayallerini kurardım, belki çoğunuz gibi...

2000 ne zaman geldi? ne zaman geçti? hayallerimiz neden kırıldı, biz mi çok şey bekledik, anlamadım bile....

2008'e az kalmışken şimdi anlayabiliyorum, hayat gerçekten su gibi akıp gidiyor ve insan hayatın sonuna yaklaşmaya başladığında, hayat daha kıymetli oluyor, artık biliyorsun ki bu yaşadığın yıl kadar önünde zaman yok, olsa bile aynı kalitede değil, geride ne bırakıyorsun, önemli olan o..

Ben kendi adıma bencilleşmeden yaşlanabilmeyi dilerim, hoşgörü ve sevgimi kaybetmek istemem, huzur kaçırmak değil, huzura ihtiyaç olduğunda aranmak isterim...

Evet 2007 Aralık, bu yıl da çok çabuk geçti demeye başladığıma göre ben de "ön yaşlılık" yaşamaya başladım galiba, neyse sağlık olsun..

Çocukken bayramları sevme nedenlerim vardı, sevmeme nedenlerim vardı...eskiden bayramlar... diye başlayacak yaşa gelmedim ama sevmediklerimden biri; özellikle kurban bayramlarındaki kurban kesimiydi.

Babaannemler Fatih'te büyük avlusu olan bir apartmanda oturuyorlardı. Dedem her kurban bayramı o avluda kurbanını keserdi ve tüm aile ilk gün öğle yemeğinde orada toplanırdık. Hayır cahil değillerdi, yani bizleri çoluk çocuğu toplayıp onların gözü önünde yapılmazdı bu işlem ama bilirdik işte...

Babaannem mutlaka kavurma yapar, hele eğer memleketten gelenler varsa akşam yemeği de onlarda yenirdi, gecelerin spesyalitesi de işkembeden yapılan şnitzel ve fırında büryandı. Nefret ederdim, yanlış anlamayın kırmızı et çok sever, tüketirim de ama işte çocukken kurban bayramının sevmediğim yönüydü.

Bense zamanı geldiğinde kurban kesmek yerine "Mehmetçik" Vakfına bağış yapmaya başladım, bu kez de öyle yaptım.

Bu bayram Ankara'ya gidiyorum, annemin bakıcısı izine gidiyor ve kardeşimin bir soluk alması gerek..

Hepinizin güzel bir bayram geçirmenizi dilerken, aman diyorum kurban keserken kurban olmayın, hele trafik kurbanı hiç olmayın..

Bu arada aynı tarihlere denk gelen Musevi vatandaşlarımızın "Hanukkah", Hıristiyan vatandaşlarımızın "Christmas" ve bizlerin "Kurban Bayramı" tekrar kutlu olsun, din-dil-ırk ayımı yapmadan bu güzel ülkemizin, bu mozaiğin kıymetini bilelim. Gidecek başka yerimiz yok.

Dönüşte görüşebilmek dileği ile hoşça kalın, sağlıcakla kalın.....

Nevin TAYFUN